می‌جنگیدند . می‌گفتند اینها کسانی هستند که علی با اینها جنگیده است ، اگر جنگیدن با اینها خلاف حق بود علی با اینها نمی‌جنگید . نوشته‌اند که‌ یک شب حضرت در میان کوچه و بازار با یکی از اصحاب عبور می‌کرد ، یک‌ وقت زمزمه سوزناک دلربائی از قرآن شنیدند که این آیه را می‌خواند : « امن هو قانت آناء اللیل ساجدا ». . . [١] کسی که همراه حضرت بود پاهایش خشک شد ، گفت این چه مرد سعادتمندی است ! خوش به حال او ! حضرت فرمود خیر ، غبطه به حال او نخور . قصه گذشت . بعد از مدتی که‌ جریان خوارج پیش آمد اتفاقا همان شخص خدمت حضرت بود . در میان کشتگان‌ عبور می‌کردند . به جنازه مردی رسیدند . حضرت به آن شخص صحابی فرمود این‌ همان مردی است که آن شب تلاوت قرآن می‌کرد .
عقیده اینها در باب امر به معروف و نهی از منکر این بود که تقیه به‌ معنای تاکتیک به کار بردن لزومی ندارد . این منطق را که ما داریم که‌ بایستی عقل را دخالت داد و فکر سود و ضرر را کرد و اگر دیدی سودش از ضررش زیادتر است اقدام کن ، خوارج می‌گفتند اینجور نیست باید امر به‌ معروف و نهی از منکر بکنیم هر جور که بشود . یک نفر تنها می‌آمد در حضور یک خلیفه سفاک مانند " عبدالملک " می ایستاد با علم به اینکه یک‌ پول اثر نمی‌بخشد ، با علم به اینکه این حرفی که می‌زند ممکن است باعث‌ کشته شدنش بشود و هیچ فائده‌ای هم ندارد . به او فحش می‌داد و بعد هم‌ کشته می‌شد و تمام می‌شد . علی سبب انقراض آنها شد .

[١] سوره زمر ، آیه . ٩