پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٧ - نكته نياز به راهنما در پيمودن مقامات معنوى

طرفداران انتخاب استاد خصوصى گاه به امور ذيل استدلال مى‌كنند:

١. داستان حضرت خضر و موسى عليه السّلام نشان مى‌دهد كه خداوند استاد راهنمايى براى موسى انتخاب كرد و وى وظيفه داشت دستوراتش را به كار بندد.

٢. داستان حضرت موسى و شعيب عليه السّلام نيز ممكن است از همين قبيل باشد.

٣. در داستان لقمان و پسرش نيز آثارى از اين برنامه ديده مى‌شود.

٤. آيه سؤال در قرآن مجيد «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ» [١] به ناآگاهان دستور مى‌دهد كه مشكلات علمى و فكرى را با سؤال از آگاهان حل كنند.

٥. در خطبه ١٠٥ نهج البلاغه خوانديم كه امام عليه السّلام مى‌فرمايد: «أيّها النّاس استصبحوا من شعلة مصباح واعظ متّعظ؛ اى مردم چراغ فكر خود را از شعله گفتار واعظان با عمل روشن سازيد».

٦. امام سجّاد عليه السّلام فرمود: «هلك من ليس له حكيم يرشده و ذلّ من ليس له سفيه يعضده؛ كسى كه دانشمند ارشاد كننده‌اى نداشته باشد گمراه مى‌شود و كسى كه فرد ساده‌دل كمك كننده‌اى نداشته باشد ناتوان مى‌گردد». [٢]

٧. تعبيراتى كه در خطبه مورد بحث آمد نيز مى‌تواند گواه ديگرى براين مطلب باشد؛ ولى غالب آنچه در بالا به عنوان دليل ذكر شد قابل مناقشه است، زيرا داستان موسى و خضر آن‌گونه كه از آيات قرآن استفاده مى‌شود ارتباطى با اين مسئله ندارد. موسى عليه السّلام مأمور بود علومى را درباره اسرار جهان انسانيّت از خضر بياموزد تا بر بعضى از حوادثى كه ظاهر آن را ناپسند مى‌بيند خرده نگيرد به همين دليل هنگامى كه موسى عليه السّلام نمونه‌هايى را مشاهده كرد از خضر جدا شد و راه خود را ادامه داد و اين كار ارتباطى با پيمودن مقامات معنوى و سير و سلوك الى اللّه با هدايت راهنماى خصوصى ندارد.

[١]. انبياء، آيه ٧.

[٢]. بحار الانوار، ج ٧٥، ص ١٥٩.