پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٦ - نكته دنياى ممدوح و مذموم

سرانجام در آخرين جمله مى‌فرمايد: «دنيا چه سراى خوبى است براى كسى كه آن را خانه هميشگى خود نداند و چه محلّ نيكويى است براى كسى كه آن را وطن خود برنگزيند (آرى!) سعادتمندان به وسيله دنيا در قيامت، آنها هستند كه امروز از آن مى‌گريزند»؛ (و لنعم دار من لم يرض بها دارا، و محلّ من لم يوطّنها محلّا! و إنّ السّعداء بالدّنيا غدا هم الهاربون منها اليوم).

اشاره به اينكه افراد با ايمان و بيدار مى‌توانند از همين دنياى پرشور و شرّ و مملوّ از فريب و نيرنگ، وسيله‌اى براى سعادت جاويدان خود بسازند و آن را نردبانى براى صعود به مقامات عاليه قرار دهند. به اين ترتيب كه نگاه آنها به دنيا برخلاف دنياپرستان، نگاه به يك پل يا گذرگاه باشد؛ آنها كه از زرق و برقش مى‌گريزند و از مواهب آن براى قرب به خدا سود مى‌جويند و از اينجا به خوبى فرق دنياى ممدوح و مذموم روشن مى‌شود همان‌گونه كه در بحث نكته‌ها خواهد آمد.

نكته دنياى ممدوح و مذموم‌

امام عليه السّلام در عبارات بالا دنيا را واعظى دلسوز و گزارشگرى صادق و وفادار معرفى كرد كه به وسيله دگرگونيهاى سريع و حوادث و آفات گوناگون، ناپايدارى خودش را اعلام كرده و به همگان هشدار داده است كه تكيه بر آن نكنند و تنها از آن توشه بگيرند.

از اين صريح‌تر عبارتى است كه در كلمات قصار آن حضرت درباره دنيا آمده است. حضرت آن را مسجد دوستان خدا: (مسجد أحبّاء اللّه) و تجارت خانه‌

- «شحيح» گاه به افراد دلسوزى كه هرگز مايل نيستند گرد و غبار نگرانى بر دامن دوستشان نشيند و نسبت به آن بخل مى‌ورزند اطلاق مى‌شود و در عبارت بالا همين معنا اراده شده است.