پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٣ - نكته سبّ و لعن

يهوديّة» [١]؛ ولى سبّ مؤمن با تقوا از گناهان عظيم است؛ در حديثى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله مى‌خوانيم كه فرمود: «سباب المؤمن فسوق و قتاله كفر و أكل لحمه معصية و حرمة ماله كحرمة دمه؛ سبّ و دشنام فرد با ايمان گناه بزرگى است و جنگيدن با او كفر است و خوردن گوشت او (غيبت كردن) معصيت است و احترام مالش همچون احترام خون است». [٢]

در حديث ديگرى مى‌خوانيم كه مردى خدمت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله عرض كرد: مرا وصيّتى كن! از جمله امورى كه رسول خدا به او سفارش كرد اين بود: «لا تسبّوا النّاس فتكسب العداوة بينهم؛ به مردم سبّ و دشنام ندهيد كه سبب عداوت و دشمنى درميان آنها مى‌شود». [٣]

اين نكته قابل توجّه است كه اصحاب معاويه، هرچند جزء منافقان و ظالمان و مفسدان فى الارض بودند باز امام عليه السّلام اصحاب خود را از سبّ آنها در ايّام جنگ صفّين نهى فرمود، زيرا در آنجا شرايط خاصّى بود كه ممكن بود سبّ آنها آتش جنگ را شعله‌ورتر سازد.

در مورد لعن نيز از آيات قرآن استفاده مى‌شود كه خداوند عده‌اى را لعن كرده و يا اجازه لعن آنها را داده است از جمله درباره شيطان مى‌فرمايد: « «وَ إِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِي إِلى‌ يَوْمِ الدِّينِ»؛ و مسلما لعنت من بر تو تا روز قيامت خواهد بود» [٤] و در ارتباط با گروهى از مرتدّين مى‌فرمايد: « «أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ»؛ كيفر آنها اين است كه لعنت خدا و فرشتگان و مردم همگى بر آنها خواهد بود» [٥] و درباره ظالمان نيز مى‌فرمايد: «أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى»

[١]. شرح بيشتر در اين مورد راى در جلد سوم همين كتاب بخوانيد.

[٢]. كافى، ج ٢، ص ٣٦٠، باب السباب، ح ٢ و ٣.

[٣]. همان مدرك.

[٤]. ص، آيه ٧٨.

[٥]. آل عمران، آيه ٨٧.