پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٣ - ١ حبّ دنيا و عواقب شوم آن

نكته‌ها

١. حبّ دنيا و عواقب شوم آن‌

طلحه و زبير از پيشگامان اسلام بودند و در جنگهاى اسلامى شجاعانه از پيامبر و اسلام دفاع كردند. موقعيت آنها بعد از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله نيز موقعيت ممتازى بود تا آنجا كه عمر نتوانست در شوراى شش نفره خود براى انتخاب خليفه پس از خويش آنها را كنار بگذارد؛ ولى حبّ جاه و مقام و علاقه به دنيا آنها را از مسير حق خارج ساخت و هردو تغيير چهره دادند و به صفوف منافقان پيوستند.

از يك‌سو به غارت بيت المال مسلمانان در بصره و كشتن حافظان بيت المال دست زدند و از آن براى آتش‌افروزى جنگ در ميان مسلمانان استفاده كردند.

از سوى ديگر آتش جنگ خونين جمل را برافروختند كه گروه زيادى از مسلمين- همان‌گونه كه اشاره كرديم بيش از هفده هزار نفر- را به خاك و خون كشيدند و پايه جنگ داخلى را در اسلام بنا نهادند.

از سوى سوم، همسر پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را از خانه بيرون كشيدند و آلت دست هوسهاى سياسى خود ساختند و به اين ترتيب حرمت پيامبر صلّى اللّه عليه و اله را هتك نمودند.

از سوى چهارم، هردو، جان خود را در اين راه از دست دادند و به خواسته‌هاى نفسانى خويش نرسيدند و به يقين، پرونده تاريك آنها در قيامت، بزرگ‌ترين مايه گرفتارى آنهاست.

اينها همه نتايج آن جاه‌طلبى و حبّ دنياست، همان چيزى كه همه انبياء و اوليا آن را سرچشمه همه گناهان شمرده‌اند و فرموده‌اند: «حبّ الدّنيا رأس كلّ خطيئة». [١]

امام عليه السّلام در سخن كوتاهى كه طبق روايت مرحوم شيخ مفيد بعد از جنگ جمل بيان فرمود، اين حقيقت را به روشنى بيان كرده است. ابن ابى الحديد در

[١]. مرحوم كلينى در كتاب كافى حديث مشهورى درباره شعبه‌ها و انگيزه‌هاى گناهان از امام زين العابدين عليه السّلام نقل مى‌كند و در آخر آن آمده است: «فقال الأنبياء و العلماء بعد معرفة ذلك: حبّ الدّنيا رأس كلّ خطيئة».

(كافى، ج ٢، ص ١٣١، ح ١١، باب ذنب الدّنيا).