پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٤ - ١ گريه در مصيبت عزيزان

مفهوم اين تعبير آن است كه روح پاك تو به ملكوت اعلى مى‌رود و در جوار قرب خدا قرار مى‌گيرد. در آنجا براى ما دعا كن و حل مشكلات ما را از خدايت بخواه بگونه‌اى كه هميشه در خاطر عاطر تو باشيم.

نكته‌ها

١. گريه در مصيبت عزيزان‌

از كلام بالا و روايات ديگر استفاده مى‌شود كه گريستن در مصائب عزيزان ممنوع نيست، و ممنوع تنها جزع و بى‌تابى و ناشكرى است. قلب انسان كانون عواطف است و اين عواطف مخصوصا هنگامى كه شديد باشد، در همه وجود انسان اثر مى‌گذارد. هنگامى كه عزيزى از دست رود، قلب متلاطم مى‌گردد و اشك جارى مى‌شود، بغض گلوى انسان را مى‌گيرد و زبان به اظهار اشتياق به عزيز از دست رفته مى‌پردازد. اينها هيچ‌كدام ممنوع نيست، بلكه ممدوح است به شرط اينكه آميخته با شكيبايى و صبر باشد. ممنوع است كه انسان بى‌تابى كند، سر به ديوار بكوبد، لطمه بر صورت زند، سخنان ناروا بگويد.

در حديثى مى‌خوانيم: «هنگامى كه خبر وفات جعفر بن ابى طالب و زيد بن حارثه (در جنگ موته) به پيغمبر رسيد، هنگامى كه وارد خانه مى‌شد شديدا براى آنها گريه مى‌كرد و مى‌گفت: آنها براى من سخن مى‌گفتند و با آنها انس مى‌گرفتم، هردو باهم رفتند». [١]

نيز در داستان جنگ احد مى‌خوانيم: «هنگامى كه پيغمبر به مدينه بازگشت از هر خانه‌اى صداى گريه و زارى براى شهيدى به گوش آن حضرت رسيد كه بازماندگان بر شهيدانشان مى‌گريستند جز خانه عمويش حمزه، پيغمبر بسيار ناراحت شد و گفت: ولى حمزه گريه كنندگانى ندارد. اهل مدينه كه از اين سخن‌

[١]. من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٧٧، ح ٥٢٧.