پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨١ - شرح و تفسير از او رحمت و از تو عصيان؟!

متوازيين في القدرة، لكنت أوّل حاكم على نفسك بذميم الأخلاق، و مساوي‌ء الأعمال).

بعضى از شارحان نهج البلاغه عبارت فوق را به صورت صغرا و كبرا از شكل اوّل از قياسات منطقى دانسته‌اند؛ ولى ظاهر اين است كه لحن عبارت بالا ناظر به قياس اولويّت است؛ يعنى دو نفر كه هم طراز هم باشند معمولا ترس و وحشتى از هم ندارند. با اين حال اگر يكى از آنان دو پيوسته نيكى كند و ديگرى در برابر بدى كند سرانجام وجدان نفر دوم او را محكوم مى‌كند و به سوء اخلاق متّهم مى‌سازد، حال اگر اين مسئله در ميان شخص بسيار بزرگ و فرد بسيار كوچكى باشد كه از يك‌سو لطف و رحمت است بدون هيچ‌گونه نياز و ترس و وحشت و از سوى ديگر سراپا نياز است و وحشت از مجازات در برابر نافرمانيها، به يقين در چنين شرايطى آن فرد كوچك نابكار بايد خود را بسيار ملامت كند كه چرا در برابر آن همه بزرگوارى اين‌همه شرمسارى به بارآورده است.