همان‌گونه كه در زيارت جامعه مى‌خوانيم: «و الحقّ معكم و فيكم و منكم و إليكم و أنتم أهله و معدنه؛ حق همواره با شما و در ميان شما و از ناحيه شماست و به سوى شما مى‌آيد و شما اهل حق و معدن آن هستيد» و مخصوصا در حديث معروفى كه شيعه و اهل سنّت آن را در كتب معروف خود نقل كرده‌اند، مى‌خوانيم: «عليّ مع الحقّ و الحقّ مع عليّ يدور معه حيثما دار؛ علي با حق همراه است و حق با على همراه، به هر سو او مى‌گردد حق نيز با او مى‌گردد». [١]

نيز ممكن است اشاره به قرآن مجيد و سنّت معصومان، يا اشاره به وجود علما و دانشمندان باشد و اين احتمال بعيد نيست كه همه اين تفسيرهاى سه‌گانه در مفهوم جمله‌هاى بالا جمع باشد.

در ادامه اين سخن به رهروان راه آنها بشارت مى‌دهد كه در برابر انبوه مشكلات اطاعت، تنها نيستند و امدادهاى الهى پى‌درپى به يارى آنها مى‌آيد، مى‌فرمايد: «به يقين براى شما در انجام هر طاعتى يار و ياورى از جانب خداوند سبحان خواهد بود كه زبانها را گويا مى‌كند و قلبها را ثابت نگه مى‌دارد، به گونه‌اى كه براى آن‌كس كه بخواهد به آن اكتفا كند كافى است و براى آن‌كس كه شفا جويد مايه شفاست»؛ (و إنّ لكم عند كلّ طاعة عونا من اللّه سبحانه يقول‌ [٢] على الألسنة، و يثبّت الأفئدة. فيه، كفاء لمكتف، و شفاء لمشتف).

آرى! خداوند بندگان مؤمن خويش را تنها نمى‌گذارد زبانشان را گويا و قلب و اراده آنها را محكم مى‌دارد. اين امر كرارا در آيات قرآن منعكس شده است؛ موسى بن عمران عليه السّلام از خدا زبان گويا مى‌خواهد و خدا به او ارزانى مى‌دارد، افزون بر اينكه برادرش هارون را به يارى او مى‌فرستد، تأكيد مى‌كند كه تنها نيستيد و من با شما هستم، همه‌چيز را مى‌شنوم و مى‌بينم: «إِنَّنِي مَعَكُما أَسْمَعُ»

[١]. بحار الانوار، ج ٣٣، ص ٣٧٦؛ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ٢، ص ٢٩٧.

[٢]. ضمير «يقول» به «اللّه» برمى‌گردد كه قبلا ذكر شده و معناى جمله اين است كه خداوند زبان آنها راى گويا مى‌كند و خير راى بر آن جارى مى‌سازد.