مخالف است و اسلام سخت‌گيرى بر خويشتن و رياضت كشيدن و ترك ملاذ دنيا را كار خوبى مى‌شمرد، در حالى كه چنين نيست. زهد اسلامى به معناى عدم وابستگى و اسارت در چنگال مال و مقام و هوا و هوسهاست؛ نه به معناى تحريم حلال و ترك طيّبات.

همان گونه كه قبلا اشاره شد قرآن مجيد با صراحت در اين باره سخن گفته و مى‌فرمايد: « «قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ وَ الطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ»؛ بگو چه كسى زينتهاى الهى را كه براى بندگان خود آفريده و همچنين روزيهاى پاكيزه را حرام كرده است؟ بگو اينها در زندگى دنيا براى كسانى است كه ايمان آورده‌اند و در قيامت خالص براى مؤمنان خواهد بود». [١]

در جاى ديگر در شرح اهداف بعثت پيامبر و برنامه‌هاى او مى‌فرمايد: « «الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ الْأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»؛ آنها كه از فرستاده خدا پيامبر امّى پيروى مى‌كنند، پيامبرى كه صفاتش را در تورات و انجيلى كه نزدشان است مى‌يابند و آنها را به معروف دستور مى‌دهد و از منكر باز مى‌دارد و طيّبات و اشياى پاكيزه را براى آنها حلال مى‌شمرد و ناپاكيها را تحريم مى‌كند و بارهاى سنگين و زنجيرهايى را كه بر آنها بود (از دوش و گردنشان) برمى‌دارد ... آنها رستگارانند». [٢]

آيات و روايات در اين زمينه بسيار است كه ذكر همه آنها در اين بحث‌

[١]. اعراف، آيه ٣٢.

[٢]. اعراف، آيه ١٥٧.