پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٧ - ترجمه

بخش دوم‌

و اعلموا أنّ عباد اللّه المستحفظين علمه، يصونون مصونه، و يفجّرون عيونه. يتواصلون بالولاية، و يتلاقون بالمحبّة، و يتساقون بكأس رويّة و يصدرون بريّة، لا تشوبهم الرّيبة، و لا تسرع فيهم الغيبة.

على ذلك عقد خلقهم و أخلاقهم، فعليه يتحابّون، و به يتواصلون، فكانوا كتفاضل البذر ينتقى، فيؤخذ منه و يلقى، قد ميّزه التّخليص، و هذّبه التّمحيص.

ترجمه‌

بدانيد بندگان خدا كه حافظان علم او هستند آن را به خوبى نگاهدارى و حفظ مى‌كنند (و در اختيار نااهلان قرار نمى‌دهند) و (آنجا كه بايد آن را آشكار كنند) چشمه‌هاى آن علوم را جارى مى‌سازند، با ولايت به يكديگر مى‌پيوندند و با محبّت با هم ملاقات مى‌كنند و با پيمانه‌اى سيراب كننده عطش يكديگر را فرو مى‌نشانند و پس از سيراب شدن (از نزد يكديگر) خارج مى‌شوند. شك و ترديد در آنها راه نمى‌يابد. و غيبت در وجودشان نفوذ نمى‌كند. خداوند سرشت و اخلاقشان را براين صفات برجسته گره زده، به همين سبب به يكديگر مهر مى‌ورزند و پيوند دوستى با يكديگر برقرار مى‌سازند. برترى آنان همچون برترى بذرهاى انتخاب شده‌اى است كه دانه‌هاى خوب و اصلاح شده آن از ميان انبوه دانه‌ها برگرفته مى‌شود و بقيه را به كنار مى‌گذارند. اين امتياز به سبب خلوص آنها و از عهده امتحان برون آمدن حاصل شده است.