پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٩ - شرح و تفسير حافظان علم الهى چنين هستند

يكديگر مى‌پيوندند و با محبّت باهم ملاقات مى‌كنند و با پيمانه‌اى سيراب كننده عطش يكديگر را فرومى‌نشانند و پس از سيراب شدن (از نزد يكديگر) خارج مى‌شوند»؛ (يتواصلون بالولاية، و يتلاقون بالمحبّة، و يتساقون بكأس رويّة [١] و يصدرون بريّة [٢]).

امام عليه السّلام در بخش گذشته اشاره به جنبه‌هاى علمى اين علماى ربّانى فرمود و در اين بخش به جنبه‌هاى عملى آنها اشاره مى‌كند؛ منظور از «تواصل بالولاية» شايد ولايت الهى و اولياء اللّه باشد كه اين گروه را به يكديگر پيوند داده، يا ولايت به معناى دوستى و محبّت است كه قلوب آنها را به‌هم پيوسته است.

جمله‌ «و يتلاقون بالمحبّة» اشاره به اين است كه اين محبّت قلبى را به هنگام ملاقات در فعل و قول خود آشكار مى‌كنند.

جمله سوم اشاره به اين است كه جلسات آنها كانون تبادل علوم و دانشهاست؛ هريك ديگرى را از پيمانه علم خويش سيراب مى‌كند، همان‌گونه كه در جمله چهارم آمده: «هنگامى كه از مجلس بر مى‌خيزند به قدر كافى از چشمه‌هاى علم سيراب شده‌اند».

آنگاه در بيان دو وصف ديگر مى‌افزايد: «شك و ترديد در آنها راه نمى‌يابد. و غيبت در وجودشان نفوذ نمى‌كند»؛ (لا تشوبهم الرّيبة، و لا تسرع فيهم الغيبة).

تعبير به «ريبه» ممكن است اشاره به اين باشد كه مبانى عقيدتى و ايمان آنها به قدرى محكم است كه هيچ‌گونه شك و ترديدى در آن راه نمى‌يابد و يا اشاره به اين است كه به قدرى زندگانى آنها صاف و پاك است كه هيچ‌كس درباره حسن نيّت و سنجيده بودن اعمال آنها ترديد نمى‌كند.

جمله‌ «و لا تسرع فيهم الغيبة» شايد اشاره به اين باشد كه آنها آلوده به غيبت‌

[١]. «رويّة» صفت مشبّهه از ريشه «رىّ» بر وزن «حىّ» گرفته شده و به معناى سيراب كننده است.

[٢]. «بريّة» تركيبى از باء جارّه و «ريّة» كه اسم مصدر است از همان ريشه «رىّ» بر وزن «حىّ» به معناى سيراب بودن است.