پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١١ - شرح و تفسير حافظان علم الهى چنين هستند

فيؤخذ منه و يلقى، قد ميّزه التّخليص، و هذّبه التّمحيص‌ [١]).

آرى! آنها بذرهاى برگزيده عالم خلقتند كه باغبان جهان هستى آنها را براى پرورش دادن و به كمال رساندن انتخاب كرده و با توفيق و تأييد و امداد خود به صورت شجره طيّبه‌اى كه دائما ميوه‌ها بر شاخسارش ظاهر است درمى‌آورد.

كوتاه سخن اينكه عالمان بزرگوارى كه صاحبان اين صفات برجسته‌اند و تحت عنايات پروردگار، مراحل تكامل را مى‌پيمايند و روز به روز به قرب خداوند نزديك‌تر مى‌شوند، بى‌دليل به اين مقام نرسيده‌اند، آنها در اصلاح خويشتن و زدودن زنگارهاى هوا و هوس از دل و خالص ساختن نيّتها و از عهده آزمونهاى سخت الهى برآمدن به اين مقام رسيده‌اند و هركس راه آنها را بپيمايد او نيز همان سرنوشت را خواهد داشت.

(١). «تمحيص» به معناى پاك و خالص كردن است و از ريشه «محص» بر وزن «فحص» به همين معنا گرفته شده است، هرچند تمحيص تأكيد بيشترى را مى‌رساند و از آنجا كه آزمايش و امتحان سبب خالص شدن است اين واژه به معناى امتحان نيز آمده است.