پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٧ - نكته ذكر خدا و ذاكران

بلاهاى بزرگ) به ذاكران اصابت مى‌كند.

بلكه از اين فراتر، از آن حضرت نقل شده كه مى‌فرمايد: «ما من طير يصاد إلّا بترك التّسبيح و ما من مال يصاب إلّا بترك الزّكاة؛ هيچ پرنده‌اى صيد نمى‌شود مگر اينكه در آن روز ذكر خدا را ترك گفته و هيچ مالى ضايع نمى‌شود مگر اينكه زكات آن را نداده باشند». [١]

كوتاه سخن اينكه آيات و روايات درباره ذكر خدا و اهمّيّت و آثار آن در زندگى مادى و معنوى و در دنيا و آخرت بسيار است. آنچه در بالا آمد گوشه‌اى از آن بود.

اين گفتار را با سخنى از امام صادق عليه السّلام كه در ادامه حديث نامحدود بودن ذكر بيان فرموده پايان مى‌دهيم. مى‌فرمايد: «كان أبي كثير الذّكر لقد كنت أمشى معه و أنّه ليذكر اللّه و آكل معه الطّعام و إنّه ليذكر اللّه و لقد كان يحدّث القوم و ما يشغله ذلك عن ذكر اللّه ...؛ پدرم بسيار ذكر خدا مى‌گفت. هنگامى كه با او راه مى‌رفتم زبانش به ذكر خدا مشغول بود و هنگامى كه با او غذا مى‌خوردم ذكر خدا مى‌گفت و سخن گفتن با مردم او را از ذكر خدا غافل نمى‌كرد». [٢]

(١). وسائل الشيعه، ج ٦، ص ١٥، كتاب الزكاة، باب تحريم منع الزكاة، ح ٢٠.

(٢). كافى، ج ٢، ص ٤٩٩.