پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٠ - خطبه در يك نگاه

در بخش اوّل امام براى بيدارى و هوشيارى ياران و مخاطبان خود آنها را مورد سؤال و سرزنش قرار مى‌دهد كه تا كى در خوابند و چرا از اين خواب غفلت بيدار نمى‌شوند؟ چرا به خود رحم نمى‌كنند و از گرداب گناهى كه در آن غوطه‌ورند خود را نجات نمى‌دهند و مرهمى بر دردها و زخمهاى دل خويش كه از گناه نشأت گرفته، نمى‌نهند.

در بخش دوم اين انسان گريز پا را به محاكمه خويشتن دعوت مى‌كند.

نعمتهاى خدا را به او يادآور مى‌شود و خوردن نمك و شكستن نمكدان را به او گوشزد مى‌كند و تأكيد مى‌كند كه اگر واقعا به داورى خويشتن بنشينى خود را محكوم خواهى كرد.

در بخش سوم از ناپايدارى وضع دنيا و عبرت گرفتن از زندگى و مرگ پيشينيان سخن مى‌گويد.

در آخرين بخش در چند جمله كوتاه نسبت به پايان دنيا و قيام قيامت و حضور در دادگاه عدل الهى و نبودن عذرى در پيشگاه او هشدار مى‌دهد.

سرانجام همه اين يادآوريها و هشدارها را وسيله‌اى براى پاره كردن پرده غرور كه در آيه فوق به آن اشاره شده است، قرار مى‌دهد.