پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٤ - ٢ داستان صوفىگرى و پيامدهاى آن

٥. بسيارى از آنها معتقد به پلوراليسم هستند و هر مذهبى را راهى به سوى خدا مى‌پندارند و متاع كفر و دين را بى‌مشترى نمى‌دانند.

٦. از مهمترين انحرافات آنها، اعتقاد به وحدت وجود به معناى وحدت موجود است كه مجموعه موجودات عالم را يك چيز و خدا را عين آن مى‌دانند و به همين دليل بت‌پرستى را نيز نوعى خداپرستى به حساب مى‌آورند، مشروط بر اينكه خدا را در همان بت محدود نكنند.

كتابهاى زيادى از سوى جمعى از علما و محقّقان در مورد انحرافات آنها نوشته شده است و آنچه در بالا آمد اشاره‌اى بيش نبود. [١]

نكته مهمّ ديگرى كه در اينجا توجّه به آن لازم است اين است كه صوفيگرى در ميان پيروان مكتب اهل بيت عليهم السّلام كم‌رنگ و ضعيف و در ميان فرق اهل سنّت بسيار گسترده است و گروههاى زيادى از آنها با عقايد مختلف در بلاد اسلامى فعاليت دارند.

اعتقاد به ولايت اهل بيت عليهم السّلام به ويژه عقيده به وجود حضرت مهدى عليه السّلام به عنوان امام حىّ عامل اصلى اين تفاوت است.

اصولا گرايش به صوفيگرى و تمايل عده‌اى به آن، ريشه‌هاى تاريخى و اجتماعى مختلفى دارد از جمله:

١. خلفاى بنى عباس براى منحرف ساختن مردم از توجّه به اهل بيت عليهم السّلام كه آنان را رقباى اصلى خود مى‌دانستند به صوفيگرى دامن زدند تا زهد و كرامات اهل بيت عليهم السّلام را به وسيله مدّعيان تصوف كم رنگ سازند و چون صوفيه خود را در گرو سير در باطن مى‌دانند كمتر مزاحم دنياى دنياپرستان مى‌شوند و در عصر

[١]. براى توضيح بيشتر مى‌توانيد به كتاب «جلوه حق» نوشته آيت اللّه مكارم شيرازى (دام ظلّه) و كتاب «عارف و صوفى چه مى‌گويد» نوشته آيت اللّه ميرزا جواد تهرانى (ره) و كتاب «تعليم و تربيت در اسلام» نوشته شهيد علّامه مرتضى مطهرى (ره) و شرح نهج البلاغه علّامه خويى به نام «منهاج البراعه» ج ١٣ (ذيل خطبه مورد بحث) از ص ١٣٢ به بعد، مراجعه كنيد.