پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٥

و الشّراب فإنّ القلوب تموت كالزّروع إذا كثر عليها الماء؛ دلهاى خود را با فزونى طعام و آب نميرانيد (و پرخورى نكنيد) زيرا دل مى‌ميرد همچون زراعتها كه آب زياد بر آن بفرستند». [١]

در حديث ديگرى از همان حضرت مى‌خوانيم: «القلب يمجّ الحكمة عند امتلاء البطن؛ دل علم و دانش را از خود بيرون مى‌كند هنگامى كه شكم پر از غذا شود». [٢]

نيز در حديثى از همان حضرت مى‌خوانيم: «من قلّ أكله صفا فكره؛ كسى كه كمتر غذا بخورد فكرش صاف و نورانى مى‌شود». [٣]

سرانجام در حديث چهارم از آن حضرت مى‌خوانيم: «إيّاكم و فضول المطعم فإنّه يسم القلب بالقسوة و يبطى‌ء بالجوارح للطّاعة و يصم الهمم عن سماع الموعظة؛ از پرخورى بپرهيزيد كه بر قلب علامت قساوت مى‌نهد و اعضا را از اطاعت حق باز مى‌دارد و عقول را از شنيدن موعظه كر مى‌كند». [٤]

امير مؤمنان على عليه السّلام نيز در نامه معروف «عثمان بن حنيف» در پاسخ كسانى كه مى‌گفتند: على با اين غذاى كم و ساده چگونه مى‌تواند در مقابل قهرمانان در ميدان جنگ بايستد مى‌فرمايد: «ألا و إنّ الشّجرة البريّة أصلب عودا و الرّواتع الخضرة أرقّ جلودا و النّباتات الغذية أقوى و قودا؛ بدانيد درختان بيابانى چوبشان محكم‌تر و درختان سرسبز (كه در كنار نهرها مى‌رويند) پوستشان نازك‌تر و گياهان صحرايى آتششان قوى‌تر و خاموشى آنها ديرتر است». [٥]

تعبير به وليمه در كلام امام كنايه از هرگونه لذّت و خوشگذرانى است و تنها به خوردن و خوراك محدود نمى‌شود.

[١]. بحار الانوار، ٦٣، ص ٣٣١، ح ٧.

[٢]. مجموعه ورام، ج ٢، ص ١١٩.

[٣]. غرر الحكم، ح ٧٤٠٢.

[٤]. بحار الانوار، ج ١٠٠، ص ٢٧، ح ٤٠.

[٥] نهج البلاغه، نامه ٤٥.