پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٢ - نكته آثار زيانبار فقر

فرمود: «يا بنىّ الفقير حقير لا يسمع كلامه و لا يعرف مقامه لو كان الفقير صادقا يسمّونه كاذبا و لو كان زاهدا يسمّونه جاهلا؛ فرزندم فقير حقير است كسى گوش به سخنش فرانمى‌دهد و براى مقامش ارزشى قائل نيستند؛ اگر فقير صادق باشد او را دروغگو مى‌نامند و اگر زهد پيشه كند جاهلش مى‌نامند».

سپس افزود: «يا بنىّ من ابتلى بالفقر ابتلى بأربع خصال بالضّعف في يقينه و النّقصان في عقله و الرّقّة في دينه و قلّة الحياء في وجهه فنعوذ باللّه من الفقر؛ فرزندم كسى كه به فقر مبتلا شود به چهار خصلت و عيب بزرگ مبتلا مى‌گردد ضعف در يقين، نقصان در عقل، كمبود در دين و كمى حيا، بنابراين به خدا پناه مى‌بريم از فقر». [١]

امروز با چشم خود مى‌بينيم كه فقر سرچشمه مفاسد بى‌شمارى؛ مانند ابتلا به مواد مخدّر، فحشا، خيانت، سرقت، خدمت به اجانب و مانند آن مى‌شود به همين دليل در حديثى از امام صادق عليه السّلام آمده است: «غنىّ يحجزك عن الظّلم خير من فقر يحملك على الإثم؛ غنايى كه تو را از ظلم باز دارد بهتر از فقرى است كه تو را به گناه وا دارد». [٢]

به همين دليل در حديثى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله فقر مايه رو سياهى در دو جهان:

«الفقر سواد الوجه في الدّارين» [٣] و در حديث ديگرى از همان حضرت فقر در سر حدّ كفر: «كاد الفقر أن يكون كفرا» [٤] شمرده شده است.

بديهى است اگر فقر جامعه‌اى را فراگيرد عيوب و نقايصى كه به آن اشاره شده به صورت خطرناك‌ترى آشكار مى‌شود و امروز مى‌بينيم بعضى از جوامع فقير مسلمانان، چنان در چنگال بيگانگان و دشمنان اسلام گرفتار شده‌اند كه‌

[١]. بحار الانوار، ج ٦٩، ص ٤٧، ح ٥٨، از باب فضل الفقر و الفقراء.

[٢]. وسائل الشيعه، ج ١٢، ص ١٧، ح ٧.

[٣]. بحار الانوار، ج ٦٩، ص ٣٠.

[٤]. همان مدرك.