پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٥ - شرح و تفسير هدايت يافتگان

در ادامه اين سخن به پاك ساختن و برگزيدن دليل راه اشاره كرده، مى‌فرمايد:

«خوشا به حال آن‌كس كه قلب سليم دارد، از كسى كه هدايتش مى‌كند اطاعت مى‌نمايد و از آن‌كس كه او را به پستى و هلاكت مى‌كشاند دورى مى‌جويد»؛ (فطوبى لذي قلب سليم، أطاع من يهديه، و تجنّب من يرديه‌ [١]).

«در نتيجه با كمك كسى كه او را بينا مى‌سازد و با اطاعت رهبر هدايت كننده‌اى كه به او دستور مى‌دهد، راه سلامت را مى‌يابد و هدايت را پيش از آنكه درهايش بسته شود و اسبابش قطع گردد، به دست مى‌آورد»؛ (و أصاب سبيل السّلامة ببصر من بصره، و طاعة هاد أمره، و بادر الهدى قبل أن تغلق أبوابه، و تقطع أسبابه).

به اين ترتيب امام به رهروان اين راه توصيه مى‌كند كه اگر نوسفرند، بدون هادى و راهنما گام برندارند؛ و در پرتو هدايت عالمان ربّانى و پويندگان پرسابقه، تا فرصتى در دست دارند و درهاى هدايت، گشوده است به سرمنزل مقصود برسند.

سرانجام امام عليه السّلام به توبه و زدودن زنگار گناه از دل كه شرط اصلى پويش اين راه است دعوت كرده، مى‌فرمايد: «و (خوشا به حال كسى كه) در توبه را مى‌گشايد و گناه را از ميان مى‌برد كه اگر چنين كند بر طريق حق قرار گرفته، و به راه راست و روشن هدايت شده است»؛ (و استفتح التّوبة، و أماط الحوبة [٢]، فقد أقيم على الطّريق، و هدي نهج السّبيل).

به اين طريق مسير قرب الى اللّه به روى انسان گشوده مى‌شود و مشمول عنايات خاصّ الهى مى‌گردد.

[١]. «يردى» از ريشه «ردى» بر وزن «رعد» به معناى هلاكت يا سقوط توأم با هلاكت است و «يردى» (از باب افعال) يعنى هلاك مى‌كند.

[٢]. «حوبه» در اصل به معناى احتياج و نيازى است كه انسان را به گناه مى‌كشاند. سپس به هرگونه گناه يا گناهان بزرگ اطلاق شده است.