پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٠ - شرح و تفسير حافظان علم الهى چنين هستند

نمى‌شود و يا به اندازه‌اى پاكند كه ديگران به خود اجازه غيبت آنها را نمى‌دهند.

البتّه اين تفسيرهاى متعدّد منافاتى با يكديگر ندارد و ممكن است همه در مفهوم جمله‌هاى بالا جمع باشد.

سپس حضرت به عنوان تأكيد مى‌فرمايد: «خداوند سرشت و اخلاقشان را بر اين صفات برجسته گره زده است»؛ (على ذلك عقد خلقهم و أخلاقهم).

البتّه اين تعبير منافات با اختيارى بودن اعمال ندارد، زيرا هرزمان انسان با پاى اختيار به سوى خدا گام بردارد، تأييدات و امدادهاى الهى به سراغ او مى‌آيد و از اين گذشته خداوند، زمينه‌هاى صلاح و سعادت را از آغاز در وجود همه انسانها آفريده است تا با استفاده از آنها مسير تكامل را بپيمايد.

آنگاه به دو وصف ديگر از اوصاف اين عالمان ربّانى اشاره كرده، مى‌فرمايد:

«به سبب همين صفات برجسته، نسبت به يكديگر مهر مى‌ورزند و پيوند دوستى با يكديگر برقرار مى‌سازند»؛ (فعليه يتحابّون، و به يتواصلون).

آرى! محبّت آنها به يكديگر براى خداست و پيوند آنها از عشق و علاقه مشتركشان به كمالات سرچشمه مى‌گيرد و هرگز منافع مادى و علاقه‌هاى حيوانى و اشتراك در مقامات دنيوى سبب دوستى و همكارى آنها با يكديگر نيست.

در پايان اين فقره با ذكر تشبيه جالبى، چگونگى گزينش اين گروه را از ميان ساير انسانها بيان مى‌دارد و مى‌فرمايد: «برترى آنان همچون برترى بذرهاى انتخاب شده‌اى است كه دانه‌هاى خوب و اصلاح شده آن از ميان انبوه دانه‌ها برگرفته مى‌شود و بقيه را به كنارى مى‌گذارند. اين امتياز بر اثر خالص‌سازى آنها و از عهده امتحان برون آمدن حاصل شده است»؛ (فكانوا كتفاضل البذر ينتقى‌ [١]؛

[١]. «ينتقى» از ريشه «نقاوه» به معناى پاك و خالص بودن گرفته شده است، اين مادّه هنگامى كه به باب افتعال مى‌رود به معناى برگزيدن و انتخاب نمودن است.