پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٧ - شرح و تفسير ضررهاى عبرتآموز منفعت است

شخصى را كه از دست دادى مرگش تو را به خداوندت نزديك‌تر ساخته و تو را از گناهت دور نموده است اين مصيبت نيست، بلكه آن يك رحمت (الهى) است و نعمتى بزرگ براى تو محسوب مى‌شود و اگر اين مصيبت تو را اندرز نداده و از گناهت دور نساخته و به پرورگارت نزديك نكرده، مصيبت اين قساوت قلب از مصيبت اين شخص از دست رفته بزرگ‌تر است اگر خداشناس باشى». [١]

همان‌گونه كه در اين حديث پرمحتوا مى‌بينيم، حتى از دست رفتن عزيزترين عزيزان اگر مايه بيدارى و هشدارى انسان گردد در واقع مصيبت نيست.

حتى اگر انسان اموالى را از دست مى‌دهد و چيزى عائد او نمى‌شود جز اين‌كه بر اين مصيبت صبر كرده و شكر به جا مى‌آورد و پاداش شاكران را مى‌گيرد باز در واقع اموال او از دست نرفته است. ازاين‌رو در غررالحكم‌ به جاى اين جمله اين جمله از امام عليه السلام نقل شده است:

«لَنْ يَذْهَبَ مِنْ مالِكَ ما وَعَظَكَ وَحازَ لَكَ الشُّكْرُ؛

آنچه از مال تو از بين مى‌رود و تو را پند مى‌دهد در حقيقت از بين نرفته و جاى شكر دارد». [٢]

[١]. بحارالانوار، ج ٨٢، ص ٨٨.

[٢]. غررالحكم، ح ٨٤٠٤.