پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤١ - ١٨٢ و قال عليهالسلام لَا خَيْرَ فِي الصَّمْتِ عَنِ الْحُكْمِ؛ كَمَا أَنَّهُ لَاخَيْرَ فِي الْقَوْلِ بِالْجَهْلِ

و نصيحت‌هاى مخلصانه و از مشورت خردمندانه جزء رذايل و يا از گناهان كبيره است؛ ولى سخن گفتن به دروغ، غيبت، تهمت، اهانت، امر به منكر و نهى از معروف، شهادت به باطل و فضول كلام (سخنان بيجا و بى‌معنا) جزء رذايل اخلاقى يا از گناهان كبيره به شمار مى‌آيد.

تعبير به «حكم» در كلام امام عليه السلام تنها به معناى قضاوت كردن در محاكم قضايى يا فتواى به حلال و حرام آن‌گونه كه بعضى از شارحان پنداشته‌اند، نيست بلكه هر سخن حكيمانه و خردمندانه‌اى را فرا مى‌گيرد، زيرا نقطه مقابل آن در همين كلام «جهل» ذكر شده است.

قرآن مجيد نيز كراراً به مسئله تكلم به حق اشاره كرده و اهل كتاب را بر كتمان حق و سكوت سرزنش مى‌كند؛ از جمله مى‌فرمايد: «وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ»؛ (به خاطر بياوريد) هنگامى را كه خدا، از كسانى كه كتاب آسمانى به آنها داده شده، پيمانى گرفت كه حتماً آن را براى مردم آشكار سازيد و كتمان نكنيد!». [١]

بحث مشروحى در كتاب‌ اخلاق در قرآن‌ در زمينه سكوت و كلام داشته‌ايم. [٢]

[١]. آل عمران، آيه ١٨٧.

[٢]. ر. ك: اخلاق در قرآن، ج ١، ص ٣٠٤.