پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢ - شرح و تفسير خوشا به حال آنها
وهابىهاى افراطى نجات يافت.
منظور از «بدعت» اين است كه چيزى را كه جزء دين نيست- اعم از اصول و فروع دين- به عنوان دين معرفى كنند و اگر باب بدعت باز شود چيزى نمىگذرد كه احكام و عقايد دينى دستخوش تغيير و تبديل و زوال و نابودى خواهد شد.
ولى نوگرايىهايى كه به دين نسبت داده نمىشود و به تعبير ديگر «بدعت عرفى» هرگز حرام نيست. مثلًا گرفتن مجالس جشن و سرور در ميلاد بزرگان اسلام يا مراسم عزادارى در شهادت و رحلت آنها براى عرض ارادت و امرى عرفى بدون اسناد به شرع مقدس است نه تنها اشكالى ندارد، بلكه سبب پيشرفت در مسائل اعتقادى و اجتماعى مىشود. يا ساختن مساجد باشكوه با مناره و گنبد و محرابهاى متعدد و كتابخانه و كلاسهاى درس قرآن و احكام و مانند آن گرچه روايت خاصى در آنها وارد نشده باشد و كسى نيز آن را به عنوان يك دستور خاص دينى انجام نمىدهد، همه اينها امورى جايزند، بلكه مىتوان بسيارى از آنها را در عنوان «تعظيم شعائر» به طور عام يا ابداع «سنت حسنه» كه در آيات و روايات از آن مدح شده است به حساب آورد.
عجيب است وهابيون افراطى بدون اينكه فرق ميان اين دو را درك كنند خودشان را گرفتار تناقضهاى غير قابل دفاع ساختهاند؛ در مسجد پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و در خانه خدا دهها و صدها بدعت و نوآورى آوردهاند و هيچكدام به آن ايراد نمىكنند؛ ولى اگر كسى مجلس جشن و سرورى براى ميلاد پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله تشكيل دهد بر او مىشورند و به او حمله مىكنند و اين نيست جز براى اينكه درك صحيحى از مفاهيم اسلامى ندارد و مخصوصاً تفاوت ميان بدعت شرعى و عرفى را نمىدانند.
مرحوم سيّد رضى در پايان اين سخن مىگويد: «بعضى از مردم اين كلام