پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٧ - شرح و تفسير يك اندرز جامع!

مى‌گردد، همان‌گونه كه در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است:

«مَثَلُ الدُّنْيَا كَمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ كُلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى يَقْتُلَه‌

؛ مَثَل دنيا همچون آب شور درياست كه هر قدر تشنه‌اى از آن بيشتر بنوشد بيشتر گرفتار عطش مى‌شود تا او را در كام مرگ فرو برد». [١]

٥. « (از كسانى مباش كه) از شكر آنچه به او داده شده عاجز است؛ ولى باز هم فزونى مى‌طلبند»؛

(يَعْجِزُ عَنْ شُكْرِ مَا أُوتِيَ، وَيَبْتَغِى الزِّيادَةَ فِيمَا بَقِيَ)

. روشن است كه هر نعمتى را شكرى لازم است و از دست و زبان هيچ كس بر نمى‌آيد كه از عهده شكرش به در آيد. با اين حال چگونه ممكن است انسان، شكر را رها كند و دائما به دنبال زياده خواهى باشد. اين نشانه نهايت غفلت و بى‌خبرى است.

٦. « (از كسانى مباش كه) ديگران را از كار بد باز مى‌دارد؛ ولى خود نهى نمى‌پذيرد و ديگران را به كار خوب وا مى‌دارد؛ ولى خودش به آن عمل نمى‌كند»؛

(يَنْهَى‌ وَلَا ينْتَهِيَ، وَيأْمُرُ بِمَا لَايَأْتِيَ)

. بديهى است اگر انسان كسى را به چيزى امر كند به يقين به سبب آثار خوب و بركات آن است. با اين حال اگر عاقل باشد چرا خودش از آن بهره نگيرد و اگر ديگرى را از كارى باز مى‌دارد لابد به سبب زيان‌هاى آن است، با اين حال چرا خودش پرهيز نكند. آيا اين بى‌توجهى دليل بر آن نيست كه ايمان درستى به گفته‌هاى خود ندارد؟

قرآن مجيد نيز در مقام سرزنش اين‌گونه افراد مى‌فرمايد: «أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ وَأَنْتُمْ تَتْلُونَ‌الْكِتَابَ أَفَلَا تَعْقِلُونَ»؛ آيا مردم را به نيكى (وايمان به پيامبرى كه صفات او در تورات آمده) دعوت مى‌كنيد، امّا خودتان را فراموش مى‌كنيد با اين‌كه شما كتاب آسمانى (تورات) را مى‌خوانيد. آيا نمى‌انديشيد؟». [٢]

[١]. كافى، ج ٢، ص ١٣٦، ح ٢٤.

[٢]. بقره، آيه ٤٤.