رزق و روزى وسيع‌ترى عنايت مى‌كند. اين گفتار حكيمانه در واقع مى‌خواهد مردم را از بخل و تنگ گرفتن بر عيال و كسانى كه نان خور او هستند بر حذر دارد و به شركت در كارهاى خير تشويق كند و اميدوار سازد كه هر اندازه بيشتر به سراغ اين امور رود خداوند هم روزى او را وسيع‌تر مى‌كند.

قرآن مجيد به كسانى كه در عصر جاهليت عرب فرزندان خود را از ترس فقر مى‌كشتند خطاب كرده و مى‌فرمايد: «وَلَا تَقْتُلُوا أَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلَاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُمْ»؛ و فرزندانتان را از ترس فقر به قتل نرسانيد، ما آنها و شما را روزى مى‌دهيم» [١] و در آيه ٢٢ و ٢٣ سوره «ذاريات» مى‌فرمايد: «وَفِى السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ* فَوَرَبِّ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ»؛ و روزى شما در آسمان است و نيز آنچه شما وعده داده مى‌شويد* سوگند به پروردگار آسمان و زمين كه اين مطلب حق است همان‌گونه كه شما سخن مى‌گوييد» ابن ابى‌الحديد در شرح نهج‌البلاغه خود حديثى را (از رسول خدا صلى الله عليه و آله) آورده كه مى‌فرمايد:

«مَنْ وَسّعَ وُسِعَ عَلَيْهِ وَكُلَّما كَثُرَ الْعِيالُ كَثُرَ الرِّزْقُ‌

؛ هر كس دامنه انفاق را گسترش دهد خداوند روزى او را وسيع‌تر مى‌كند و هر زمان افراد خانواده انسان بيشتر شوند روزى نيز فزون‌تر خواهد شد». [٢]

ابن ابى‌الحديد سپس داستانى از بعضى از ثروتمندان نقل مى‌كند كه تقسيم سالانه‌اى براى جمعى از فقرا داشت. ناگهان به نظرش آمد كه اين هزينه زيادى مى‌برد. به حساب‌دار خود دستور داد كه آن را قطع كند. شبى در خواب ديد كه اموال زيادى در خانه دارد و گروهى آنها را از درون خانه‌اش به آسمان مى‌برند و او جزع و بى‌تابى مى‌كند و عرضه مى‌دارد: پروردگارا! روزى من چه شد؟

روزى من چه شد؟ ناگاه اين پيام به او رسيد كه ما اينها را به تو روزى داديم كه آن‌

[١]. اسراء، آيه ٣١.

[٢]. شرح نهج‌البلاغه ابن ابى‌الحديد، ج ١٨، ص ٣٣٧.