پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٩ - ٢٠٢ و قال عليهالسلام وقد قال له طلحة والزبير نُبايِعُكَ عَلى أَنّا شُرَكاؤُكَ في هذَا الْأَمْر لَا، وَلكِنَّكُمَا شَرِيكَانِ فِي الْقُوَّةِ وَالْاسْتِعَانَةِ، وَعَوْنَانِ عَلَى الْعَجْزِ وَالْأَوَدِ

٢٠٢ و قال عليه‌السلام وقد قال له طلحة والزبير: نُبايِعُكَ عَلى‌ أَنّا شُرَكاؤُكَ في هذَا الْأَمْر: لَا، وَلكِنَّكُمَا شَرِيكَانِ فِي الْقُوَّةِ وَالْاسْتِعَانَةِ، وَعَوْنَانِ عَلَى الْعَجْزِ وَالْأَوَدِ.

امام عليه السلام‌ در پاسخ طلحه و زبير آنجا كه به امام پيشنهاد خلافت شورايى كردند و گفتند با تو بيعت مى‌كنيم به اين شرط كه در حكومت شريك باشيم، فرمود:

نمى‌شود (زيرا شركت در خلافت معنا ندارد) شما شريك در تقويت و كمك و يار و ياور به هنگام ناتوانى و سختى و مشكلات باشيد. [١]

[١]. سند گفتار حكيمانه:

مرحوم خطيب در كتاب مصادر مى‌گويد: آنچه در اين كلام كوتاه پرمعنا آمده برگرفته از گفتار طولانى است كه ميان امام و طلحه و زبير رد و بدل شده و آن را ابوجعفر اسكافى بغدادى (متوفاى ٢٤٠) در كتاب خود آورده است. ابن ابى‌الحديد نيز تمام اين سخن را در شرح نهج‌البلاغه خود نوشته و ابن قتيبه دينورى نيز در كتاب الامامة والسياسة و يعقوبى در تاريخش ذكر كرده است. (مصادر نهج‌البلاغه، ج ٤، ص ١٦٥). ابن ابى‌الحديد در جلد ٧، ص ٣٥ تا ٤٣. ما اين نامه را در ذيل خطبه چهارم در جلد اوّل، ص ٤٢٠ به بعد آورده‌ايم. (مصادر نهج‌البلاغه، ج ٤، ص ١٦٥).