پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٥ - شرح و تفسير چهره واقعى دنيا و سرانجام دنياپرستان

اين نكته واقعيتى ملموس و شايان دقت و عبرت است؛ فى المثل كسى كه فرزند ندارد واقعاً در زحمت است؛ اما هنگامى كه خدا اين نعمت را به او ارزانى مى‌دارد مشكلات زيادى براى نگهدارى و اداره و تربيت فرزند به سراغ او مى‌آيد، هنگامى كه مركبى ندارد در زحمت است و وقتى صاحب مركبى شد آسودگى‌هاى ديگرى را از دست مى‌دهد و هنگامى كه نام و نشان و شهرتى پيدا مى‌كند به نعمتى رسيده اما نعمت‌هاى ديگرى را به سبب اين شهرت از دست مى‌دهد. در واقع تمام نعمت‌هاى دنيا اين‌گونه است كه نعمت‌ها با هم جمع نمى‌شوند، بلكه يكى مى‌آيد و ديگرى از دست مى‌رود.

در چهارمين نكته كه بى‌شباهت به نكته قبل نيست مى‌فرمايد: «انسان به استقبال هيچ روز از عمرش نمى‌رود جز اين‌كه از روز ديگرى از عمرش جدا مى‌شود»؛

(وَ لَايَسْتَقْبِلُ يَوْماً مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا بِفِرَاقِ آخَرَ مِنْ أَجَلِهِ)

. گرچه هر روزى از عمر نعمتى از نعمت‌هاى گرانبهاى الهى است ولى اين نعمت از سرمايه عمر انسان برداشته مى‌شود و او را يك گام به مرگ نزديك‌تر مى‌كند.

اين شبيه همان چيزى است كه در يكى ديگر از گفتارهاى حكيمانه امام عليه السلام (در حكمت ٧٤ گذشت) كه مى‌فرمايد:

«نَفَسُ الْمَرْءِ خُطَاهُ إِلَى أَجَلِهِ‌

؛ نفس‌هاى انسان گام‌هاى او به سوى پايان عمر است» بسيارند كسانى كه از اين نكته غافلند؛ گويى عمر خود را در اين دنيا جاويدان مى‌دانند به همين سبب به سادگى روزها و ماه‌ها و سال‌هايى را به هدر مى‌دهند بى‌آنكه چيزى در برابر اين سرمايه عظيم دريافت دارند.

اين حقيقت را قرآن مجيد به صورت ديگرى بيان كرده، مى‌فرمايد: «وَالْعَصْرِ* إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِى خُسْرٍ»؛ سوگند به عصر كه انسان در زيان‌كارى است». [١] چه‌

[١]. عصر، آيه ١ و ٢.