پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٤٦ - شرح و تفسير كجا خاموشى باش و كجا سخن بگو

و به اين گونه خطاها گرفتار شدند.

از آن بدتر اين‌كه بعضى از آنها اختلاف در عقايد دينى اصول دين را هم هرچند متضاد باشد صحيح شمرده و حتى تصريح كرده‌اند كه قرآن هم مطالب متضاد و متناقضى گفته و همه آنها صحيح است. مرحوم علامه شوشترى از ابن‌قتيبة در كتاب‌ مختلف الحديث‌ نقل مى‌كند كه عبيدالله بن حسن، از متكلمان اهل سنت كه مدتى قاضى بصره بود نظر داشت كه قرآن دلالت بر اختلاف دارد؛ آن كس كه معتقد به آزادى اراده است صحيح مى‌گويد و مطابق بعضى از آيات قرآن است و آن كس كه معتقد به جبر است او هم صحيح مى‌گويد و موافق بعضى از آيات قرآن است، پس همه آنها درست مى‌گويند! روزى از او سؤال شد كه درباره معتقدان به جبر و اختيار چه مى‌گويى؟ گفت: هر دو گروه صحيح مى‌گويند. گروهى خدا را بزرگ شمرده و گروهى او را منزه دانسته‌اند. (گروه اول اشاره به جبرى‌هاست كه همه چيز را فعل الله مى‌دانند و گروه دوم اشاره به اختيارى‌ها كه مى‌گويند عدالت خدا ايجاب مى‌كند افراد را مجبور به كارى نسازد و بعد مؤاخذه كند).

نامبرده از اين هم فراتر رفته و مى‌گويد اگر كسى زناكار را مؤمن بداند صحيح گفته و اگر كافر بداند او هم صحيح گفته و سخنان ناموزون و ابلهانه ديگرى از اين قبيل. [١]

بدين ترتيب او قرآن و اسلام را دينى غير منطقى و دور از عقل و خرد معرفى كرده كه هيچ عاقل آزادانديشى حاضر نمى‌شود آن را بپذيرد.

امامان اهل بيت عليهم السلام در بيانات مختلفى اين‌گونه عقايد خرافى را نفى مى‌كنند و اسلام را به شكل خردمندانه و مقبول عقلا كه هماهنگ با آيات عقلانى قرآن است معرفى مى‌نمايند.

[١]. بهج الصباغة، ج ٧، ص ٣٣٠.