بودند و از هيچ تلاش و كوششى براى نابودى آنها فروگذار نكرده بودند. در آن روز تاريخى كه آتش انتقام در درون بسيارى از صحابه پيامبر زبانه مى‌كشيد، آن حضرت فرمان عفو عمومى صادر و همه را آزاد كرد و فرمود: امروز روز رحمت است نه روز انتقام.

نيز بارها اتفاق افتاد كه افرادى با خشونت زياد با پيامبر صلى الله عليه و آله روبرو شدند به‌گونه‌اى كه بعضى از اصحاب انتظار داشتند پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمان قتل آنها را صادر كند. آن حضرت با محبت و عطوفت آن مخالفان لجوج و عنود را آرام ساخت.

در زندگى اميرمؤمنان على عليه السلام و ائمه معصومين نيز اين صحنه‌هاى فراوان ديده مى‌شود؛ محبتى كه على عليه السلام درباره قاتل خود در واپسين ساعات عمرش ابراز كرد همه جا معروف است.

علامه مجلسى رحمه الله در بحارالانوار درباره گفت‌وگوهاى اميرمؤمنان على عليه السلام با خوارج چنين نقل مى‌كند كه روزى يكى از خوارج وارد مسجد شد در حالى كه ياران على عليه السلام در اطراف او بودند فرياد زد:

«لا حُكْمَ إلّالِلَّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ؛

حكم فقط براى خداست، هرچند مشركان كراهت داشته باشند. (اشاره به اين‌كه چون شما مسئله حكميت بشر را پذيرفته‌ايد در راه شرك گام گذاشته‌ايد)» مردم رو به سوى او كردند. او دوباره فرياد زد:

«لا حُكْمَ إلّالِلَّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُتَلَفِّتُونَ‌

؛ حكم مخصوص خداست هرچند كسانى كه به سوى من نگاه مى‌كنند كراهت داشته باشند». على عليه السلام سر مباركش را بلند و متوجه او شد. او بار سوم فرياد زد:

«لا حُكْمَ إلّا لِلَّهِ وَلَوْ كَرِهَ أبُوالْحَسَنُ‌

؛ حكم مخصوص خداست، هرچند على كراهت داشته باشد». امام عليه السلام با خونسردى در جواب او فرمود:

«إنَّ أبَا الْحَسَنِ لا يَكْرَهُ أنْ يَكُونَ الْحُكْمُ لِلَّهِ‌

؛ على هرگز كراهت ندارد كه حكم مخصوص خدا باشد». سپس اضافه فرمود:

«حُكْمُ اللَّهِ أنْتَظِرُ فيكُمْ‌

؛ من منتظر حكم خدا درباره شما هستم». [١]

[١]. بحارالانوار، ج ٣٣، ص ٣٤٤.