پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢ - شرح و تفسير خنده احمقانه

دوم: آيا «حق»- به معناى وظايف واجب و مسئوليت‌هاى الهى و وجدانى- مخصوص ديگران است و تو مستثنا هستى و يا اين‌كه تمام حقوق واجبه را ادا كرده‌اى و الان خوشحالى و مى‌خندى؟

سوم: آيا گمان مى‌برى تشييع جنازه مانند بدرقه مسافرانى است كه به زودى به سوى تو باز مى‌گردند؟ گرچه چند روزى رنج فراق را تحمل مى‌كنى ولى به هنگام بازگشت شادى زائد الوصفى جاى آن را پر مى‌كند؟ در حالى كه سفر مرگ، سفرى است كه هرگز بازگشتى در آن نبوده و نخواهد بود و رنج فراق و جدايى از عزيزان از دست رفته جاويدان است. با اين حال چه جاى خنديدن است.

سپس امام عليه السلام در ادامه اين بحث به تعبيرات تكان دهنده ديگرى پرداخته و مى‌فرمايد: «ما آنها را در قبرشان جاى مى‌دهيم و ميراث آنها را مى‌خوريم (و چنان غافل و بى‌خبريم كه) گويى بعد از آنها جاودانه مى‌مانيم»؛

(نُبَوِّئُهُمْ أَجْدَاثَهُمْ، وَنَأْكُلُ تُرَاثَهُمْ، كَأَنَّا مُخَلَّدُونَ بَعْدَهُمْ)

. غافل از اين‌كه فردا نيز ديگران ما را در قبرهايمان جاى مى‌دهند و ميراثمان را در ميان خود تقسيم مى‌كنند و اين روند همچنان ادامه مى‌يابد و هر كسى چند روزى نوبت اوست و به گفته شاعر: