قرآن مجيد نيز گواه اين معناست آنجا كه درباره يهود مى‌فرمايد: « «قُلْ إِنْ كانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ* وَلَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِين»؛ بگو اگر (آن‌چنان كه مدعى هستيد) سراى ديگر در نزد خدا مخصوص شماست نه ساير مردم پس آرزوى مرگ كنيد اگر راست مى‌گوييد* ولى آنها، هرگز به موجب اعمال بدى كه پيش از خود فرستاده‌اند هرگز آزروى مرگ نخواهند كرد و خداوند از ستمكاران آگاه است». [١]

امام در ششمين، هفتمين و هشتمين اندرز مهم خود او را از سه چيز برحذر مى‌دارد؛ نخست مى‌فرمايد: «از هر عملى كه صاحبش آن را (فقط) براى خود مى‌پسندد و براى عموم مسلمانان نمى‌پسندد برحذر باش و (نيز) از هر كارى كه در نهان انجام مى‌شود و در ظاهر شرم‌آور است حذر كن و نيز از اعمالى كه اگر از صاحبش پرسش شود آن را انكار مى‌كند يا از آن پوزش مى‌طلبد بپرهيز»؛

(وَاحْذَرْ كُلَّ عَمَلٍ يَرْضَاهُ صَاحِبُهُ لِنَفْسِهِ وَيُكْرَهُ‌ [٢] لِعَامَّةِ الْمُسْلِمِينَ. وَاحْذَرْ كُلَّ عَمَلٍ‌

يُعْمَلُ بِهِ فِي السِّرِّ، وَيُسْتَحَى مِنْهُ فِي الْعَلَانِيَةِ، وَاحْذَرْ كُلَّ عَمَلٍ إِذَا سُئِلَ عَنْهُ صَاحِبُهُ أَنْكَرَهُ أَوِ اعْتَذَرَ مِنْهُ)

. امام عليه السلام نخست به همان چيزى اشاره فرموده كه در بعضى از آيات قرآن و در روايات به طور گسترده آمده است كه انسان آنچه را براى خود مى‌پسندد براى ديگران هم بخواهد و آنچه را براى خود نمى‌پسندد براى ديگران نخواهد و به اين ترتيب ميان سود و زيان خود و ديگران فرقى نگذارد.

قرآن مجيد از زبان حضرت شعيب مى‌فرمايد: « «وَما أُريدُ أَنْ أُخالِفَكُمْ إِلى‌ ما

[١]. بقره، آيه ٩٤ و ٩٥

[٢]. اين جمله در نسخه «صبحى صالح» به صورت فعل مجهول آمده است در حالى كه مناسب و هماهنگ باجمله «يرضاه» اين است كه به صورت فعل معلوم و ثلاثى مجرد در آيد و در نسخه كتاب تمام نهج‌البلاغه و بعضى از شروح نهج‌البلاغه به صورت (و يَكرَهُهُ) با فعل معلوم و همراه با ضمير مفعولى آمده است‌