مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ١٤٠ - شرح حديث بيضه

تعالى ذكره، و ذلك بعد طول الأمد و قساوة القلوب و امتلاء الارض جوراً، و سيأتى من شيعتى من يدّعى المشاهدة قبل خروج السفيانى و الصحبة و هو كذّاب مفترٍ، و لا حول و لا قوّة إلّا باللَّه العلي العظيم‌[١].

يعنى اى على بن محمّد سمرى عظيم گرداند خداى تعالى اجر و ثواب برادران تو را در باب مصيبت وفات تو، به درستى كه تو چشنده مرارت مرگى مابين اين زمان تا شش روز ديگر، پس عزم كن بر كار خود و متوجّه آن باش و وصيّت مكن به احدى و وصىّ خود مگردان كسى را كه بوده باشد قائم مقام تو بعد از وفات تو، پس به تحقيق كه به وقوع انجاميده است غيب تامّه- كه عبارت از غيبت كبرى آن حضرت عليه السلام است- پس نخواهد بود ظهور ما مگر بعد از دستور خداى- كه بلند مرتبه است ذكر او- و اين ظهور بعد از به طول انجاميدن روزگار و قساوت دل‌هاى تبهكار و پر شدن زمين از جور و جفاى اشرار خواهد بود، و زود باشد كه بيايد از شيعه ما كسى كه دعوى ديدن ما نمايد پيش از خروج سفيانى و اصحاب او[٢]. و چنين كسى بسيار دروغگوى مفترى است، و نيست قوّتى و نه توانايى بر كارى مگر به يارى خداى بلند مرتبه بزرگ.

و فوت شد شيخ ابوالحسن رضى الله عنه بعد از شش روز از ابراز اين توقيع و به انتها رسيد زمان غيبت صغرى و واقع شد زمان غيبت كبراى آن حضرت عليه السلام كه الحال ما در آنيم و از بدو آن تا اين سال ما كه هزار و يكصد و هشت هجرى است، هفتصد و هفتاد و نه سال است كه منتظران طلوع آن آفتاب اوج هدايت، و درىّ سپهر ولايت، در فجر صادق يقين، دور از ريب، اجر و ثواب ايمان به غيب در مى‌يابند.

و بعضى مدّت زمان غيبت صغرى را شصت و نه سال گفته‌اند بنابر آن كه مبدأ آن را از وقت رحلت حضرت امام ابو محمّد عسكرى عليه السلام گرفته‌اند، و آن در جمعه هشتم ربيع الأوّل سنه دويست و شصت واقع شد[٣].

روايت كرده شيخ كلينى قدس سره در باب اوّل كتاب توحيد الكافي‌[٤] به سندى معتبر از

[١]. منتخب الأثر، ص ٣٩٩ و ٤٠٠.