مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٥٠٩ - اعظم جبال

مؤلّف گويد: اين بخار آبدار گهربار رعد و برق آثار بحار الأنوار چنانكه مى‌بينى در دفع اشكال نيست، بلكه در وقع اشكال است.

امّا بعد از سخن نهم هيچ وقعى ندارد؛ چه در آنجا دانستى كه احداث خدا آن اعتقاد حادث را در عاصى بالعرض است، نه بالذات و بالعرض كه بالذات باشد؛ چون هر چيزى كه در اينجا است ذوجهتين است: جهت خيرى دارد و جهت شرّى.

احداث مذكور از جهت خيريّت است نه از جهت شريّت وبالعرض. والتقدير كه از جهت شرّيّت باشد به‌حدّى نمى‌رسد كه سلب اختيار از او شود و او مضطرّ باشد در فعل يا ترك، به اين معنى كه نتواند نكند؛ چه اگر خواهد كه نكند نمى‌كند، گو كردن واجب گرديده باشد و اين وجوب و وجود بالاخره منتهى گردد به جناب الهى، با اينكه هيچ عمل الهى نيست إلّابه مقتضاى علم الهى و علم الهى تابع معلوم است، پس اصل كار عاصى، و حدّ ذات عاصى باشد.

لمؤلّفه: