معارف دينى عمل مى‌كند، همان‌طور كه چنين شخصى با تقواترين مردم است و بيشترين ارزش را نيز نزد خدا داراست. امام متقيان على عليه السلام- كه پس از پيامبر صلى الله عليه و آله، بزرگترين مبلغ الهى است، از تبليغ خود چنين ياد مى‌كند:
«ايُّهَا النَّاسُ، انّى‌ وَاللَّهِ ما احَثُّكُمْ عَلى‌ طاعَةٍ الَّا وَ اسْبِقُكُمْ الَيْها وَ لا انْهاكُمْ عَنْ مَعْصِيَةٍ الَّا وَ اتَناهى‌ قَبْلَكُمْ عَنْها» «١» اى مردم! به خدا سوگند! من شما را به اطاعتى ترغيب نمى‌كنم جز اينكه خودم در انجام آن بر شما پيشى مى‌گيرم و شما را از معصيتى باز نمى‌دارم مگر اينكه خود پيش از شما آن را ترك مى‌گويم.
به همين دليل امام صادق عليه السلام به شيعيان راستين- كه مبلّغان واقعى اسلامند- چنين سفارش مى‌كند:
«كُونُوا دُعاةً لِلنَّاسِ بِغَيْرِ الْسِنَتِكُمْ، لِيَرَوْا مِنْكُمُ الْوَرَعَ وَالْاجْتِهادَ وَالصَّلاةَ وَالْخَيْرَ فَانَّ ذلِكَ داعِيَةٌ» «٢» با غير زبانتان، دعوتگر مردم (به سوى حق) باشيد تا از شما ورع و تقوا، تلاش، نماز و كارهاى خير ببينند كه چنين روشى، داعى (به سوى حق) است.
به داستانهايى از امام على و امام باقر عليه السلام توجه كنيد.
امير مؤمنان عليه السلام با مردى از اهل ذمّه همسفر شد، او از امام پرسيد: اى بنده خدا آهنگ كجا دارى؟ امام پاسخ داد: قصد كوفه را دارم. پس از آنكه به يك سه‌راهى رسيدند كه راه كوفه جدا مى‌شد، امام به جاى رفتن به سوى كوفه، همراه آن مرد به راهى ديگر رفت. ذمّى پرسيد: مگر شما آهنگ كوفه نداشتيد، چرا از اين سوى آمديد؟
امير مؤمنان عليه السلام پاسخ داد: از تمام حسن رفاقت است كه انسان، رفيق خود را هنگام جدايى، بدرقه كند، اين دستور را پيامبر ما به پيروانش داده است. مرد ذمّى گفت: هر كس‌