«انَّا ارْسَلْناكَ بِالْحَقِّ بَشيراً وَ نَذيراً وَ انْ مِنْ امَّةٍ الَّا خَلافيها نَذيرٌ» «١» ما تو را بحق براى بشارت و بيم فرستاديم و هيچ امّتى (در گذشته) نبوده جز اينكه بيم‌دهنده‌اى داشته است.
چنان‌كه پيشتر ياد كرديم، همه پيامبران الهى دعوتگر به سوى خدا بودند و خالصانه به وظيفه خطير تبليغ قيام مى‌كردند و ابتكار عمل را نيز در اين ميدان به دست داشتند؛ بطورى كه نقل شده؛ نخستين كسى كه بر فراز منبر رفت و خطب تبليغ در قرآن ٤٩ ماهيت پيام ص : ٤٨ ه خواند، حضرت ابراهيم عليه السلام بود. «٢» همچنين اولين كسى كه ابزار قلم را در نوشتن به كار گرفت، ادريس پيامبر بود و آن حضرت بدين سبب ادريس ناميده شد كه كتابهاى فراوانى را تدريس مى‌كرد. «٣» شعيب پيامبر نيز به‌خاطر اينكه زيبا و شيوا سخن مى‌گفت «اخطب الانبياء» لقب گرفت. «٤» حضرت موسى عليه السلام نيز وقتى از سوى خدا به رسالت برانگيخته شد، براى تبليغ مؤثر پيام الهى، از خداوند درخواست كرد تا برادرش هارون را كه سخنورى توانا بود با او همراه كند. «٥» بدين سان رشته معارف ناب توحيدى در زمان هر پيامبرى، روزها و شبها گوشهاى خردمندان را مى‌نواخت و نسيم جانفزاى خداخواهى را در جانهايشان مى‌نشاند و رشته‌هاى پرجاذبه تبليغ، افراد بيشترى را به سوى خدا جذب مى‌كرد و روز به روز بر تعداد خداپرستان مى‌افزود.