همچنان كه با هشدار و اتمام حجت، زير پاى مخالفان را خالى مى‌كند و دلهايشان را مى‌لرزاند:
«وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مِنَ الْانْباءِ ما فيهِ مُزْدَجَرٌ» «١» به اندازه كافى براى بازداشتن آنان از بديها اخبار به آنان رسيده است.
با توجه به امّى بودن پيامبر صلى الله عليه و آله و اينكه پيش از بعثت هرگز از كسى درسى فرانگرفته و حتى يك سطر از نوشته‌اى را نخوانده است، اطلاعات وسيع و دقيقى را از گذشته‌هاى دور و نزديك به دست مى‌دهد، كه خود دليل مستقلّى بر نبوّت آن حضرت و حقّانيت اسلام است، همان‌طور كه ثابت مى‌كند چنين اخبارى از سوى خدا در اختيار پيامبر صلى الله عليه و آله قرار مى‌گيرد؛ «تِلْكَ مِنْ انْباءِ الْغَيْبِ نُوحيها الَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها انْتَ وَ لا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هذا فَاصْبِرْ انَّ الْعاقِبِةَ لِلْمُتَّقينَ» «٢» اينها از خبرهاى غيب است كه بر تو وحى مى‌كنيم؛ نه تو و نه قومت، اينها را از پيش نمى‌دانستيد! پس صبر كن كه عاقبت (پيروزى) از آنِ متّقيان است.
آينده‌نگارى قرآن نيز از منبع وحى نشأت مى‌گيرد كه قطعى و تخلف‌ناپذير است و با داستانهاى خيالى و پيشگويى‌هاى عادى- كه از وهم و گمان سرچشمه مى‌گيرند- تفاوت اساسى دارد.
نقل تاريخ و استفاده از اين ابزار كارآمد، در دستور كار پيامبران و همه مبلّغان پيام الهى قرار دارد و قرآن از همه آنان مى‌خواهد كه با نقل وقايع آموزنده واقعى، پيام‌گيران را به سوى اهداف پيام رهنمون سازند؛ «وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَىْ ادَمَ بِالْحَقِّ اذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ احَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْاخَرِ ...» «٣»