مِنْ قَبْلُ ...» «١» به خدا و پيامبرش و كتابى كه بر او نازل كرده و كتابى كه پيش از اين فرستاده، ايمان بياوريد.
همچنين رسول خدا صلى الله عليه و آله در رساندن پيام الهى امين است؛ آن را كم و زياد نمى‌كند و هرگز تغييرى در آن به‌وجود نمى‌آورد؛ «وَ اذا تُتْلى‌ عَلَيْهِمْ اياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنَا ائْتِ بِقُرآنٍ غَيْرِ هذا اوْ بَدِّلْهُ قُلْ ما يَكُونُ لى‌ انْ ابَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسى‌ انْ اتَّبِعُ الَّا ما يُوحى‌ الَىَّ ...» «٢» هنگامى كه آيات روشن ما بر آنان خوانده مى‌شود، كسانى كه به ديدار ما (و روز رستاخيز) اميدى ندارند، مى‌گويند: «قرآنى غير از اين بياور يا آن را تبديل كن!» بگو: «من حق ندارم كه از پيش خود آن را تغيير دهم؛ فقط از چيزى كه بر من وحى مى‌شود، پيروى مى‌كنم.» و در آيات متعدد ديگرى، تلاش مى‌كند كه شبهه ساختگى بودن قرآن را از اذهان مشركان و معاندان بزدايد و ثابت كند كه پيامبر صلى الله عليه و آله در تبليغ پيام الهى صادق است و از راه معقول و محسوس، اين مطلب را به اثبات مى‌رساند؛ گاه به شكل استدلال مطرح مى‌كند كه:
«افَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِاللَّهِ لَوَجَدُوا فيهِ اخْتِلافاً كَثيراً» «٣» چرا درباره قرآن نمى‌انديشند؟ اگر از جانب جز خدا بود، اختلاف فراوانى در آن مى‌يافتند.
و گاه از راه جدل مى‌فرمايد:
«وَ انْ كُنْتُمْ فى‌ رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنا عَلى‌ عَبْدِنا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَادْعُوا شُهَداءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ انْ كُنْتُمْ صادِقينَ» «٤» و اگر درباره آنچه بر بنده خود (پيامبر) نازل كرده‌ايم شك و ترديد داريد، (دست كم) يك سوره همانند آن بياوريد و گواهان خود- بجز خدا- را (براى اين كار) فرا خوانيد اگر راست مى‌گوييد.