امير مؤمنان عليه السلام درباره اين ويژگى پيامبر مى‌فرمايد:
«طَبيبٌ دَوَّارٌ بِطِبِّهِ، قَدْ احْكَمَ مَراهِمَهُ وَ احْمى‌ مَواسِمَهُ؛ يَضَعُ ذلِكَ حَيْثُ الْحاجَةِ الَيْهِ مِنْ قُلُوبٍ عُمْىٍ وَ آذانٍ صُمٍّ وَ الْسِنَةٍ بُكُمٍ مُتَتَبِّعٌ بِدَوائِهِ مَواضِعَ الْغَفْلَةِ وَ مَواطِنَ الْحَيْرَةِ ...» «١» طبيبى (روحى) بود كه همواره با طبّ خويش به تكاپو مى‌پرداخت؛ مرهمهايش را آماده و نيشترهايش را آبديده كرده بود و هنگام نياز، آنها را به كار مى‌گرفت و به درمان دلهاى كور و گوشهاى كر و زبانهاى گنگ مى‌پرداخت؛ داروى خويش را برمواضعِ دردِ غفلت و حيرت مى‌نهاد امامان معصوم عليهم السلام نيز اميران بيان و بليغان كلام بودند كه پس از پيامبر با قدرت بيان خويش، كاخ تمدّن بشرى را در همه عرصه‌هاى فرهنگى پى‌ريختند و با سخن سحرانگيز و حكمت خيزى كه از منبع وحى الهام مى‌گرفت به احياى انديشه‌هاى خفته و استعدادهاى نهفته قيام كردند و زحمات طاقت فرساى سلسله مبلغان معصوم را به ثمر رساندند.
ديگر مبلّغان پيام الهى نيز اگر بخواهند تبليغشان پرثمر باشد بايد در حد توان به كسب بلاغت بكوشند و با زبانى رسا و گفتارى شيوا به تبيين و تشريح آيات قرآنى و حكمتهاى روايى بپردازند چنانكه ضرورى است به مقتضاى حال سخن بگويند و اين مستلزم آن است كه زمانه خويش را بشناسند، درد مخاطبان را درك كنند، شگردهاى تبليغى دشمنان اسلام را بفهمند و براى هر درد و توطئه‌اى مرهم و نيشترى تدارك ببينند.
٣- آهنگ موزون‌ موسيقى دلنشين و آهنگ دلرباى قرآن، گرچه از فصاحت و بلاغت در حد اعلاى آن نشأت مى‌گيرد، ولى خود نيز امتياز منحصر به فردى است كه مانند آن در هيچ كلامى احساس نمى‌شود و همين ويژگى سبب نفوذ قرآن در دلها شده است. آيه ٢٣ سوره زمر (٣٩) بر اين تاثير شگفت‌انگيز قرآن تصريح مى‌كند. علاوه بر آن، تاريخ نيز گواهى مى‌دهد كه دوست و دشمن در برابر موسيقى موزون قرآن خاضع بوده‌اند و به گيرايى و