«... وَ انَّ الشَّياطينَ لَيُوحُونَ الى‌ اوْلِيائِهِمْ لِيُجادِلُوكُمْ ...» «١» شياطين به دوستان خود الهام مى‌كنند تا با شما به مجادله برخيزند.
از اين رو مؤمنان را با لحن خاصّى چنين فرمان داد:
«وَ قُلْ لِعِبادى‌ يَقُولُوا الَّتى‌ هِىَ احْسَنُ انَّ الشَّيْطانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ ...» «٢» به بندگانم بگو: «سخنى بگويند كه بهترين باشد، چرا كه شيطان (به‌وسيله سخن ناموزون) ميان آنان فتنه مى‌كند.» از سوى ديگر جدال باطل را شيوه كافران دانسته كه به جنگ حق مى‌آيند:
«وَ ما نُرْسِلُ الْم تبليغ در قرآن ١٨٥ ٢ - تكرار ص : ١٨٥ ُرْسَلينَ الَّا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ وَ يُجادِلُ الَّذينَ كَفَرُوا بِالْباطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ ...» «٣» ما پيامبران را جز مژده‌دهنده و بيم‌دهنده نفرستاديم، امّا آنان كه كافر شدند، همواره مجادله به باطل كنند تا حق را بدان وسيله از بين ببرند.
پرواضح است كه قرآن مجيد، خود همواره با جدال احسن با مخالفان معارف الهى رو به رو مى‌شود و هيچ‌گاه از مسير برهان، منطق و استدلال خارج نمى‌شود، مغالطه و سفسطه نمى‌كند، به جنجال‌آفرينى و جوّسازى متوسّل نمى‌شود و با معقولترين شيوه پاسخ دشمنان خود را مى‌دهد. چنان كه از امام صادق عليه السلام نقل شده كه امير مؤمنان عليه السلام فرمود: خداوند آيه زيرا را فرستاد:
«الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى‌ خَلَقَ السَّمواتِ وَالْارْضَ وَ جَعَلَ الظُّلُماتِ وَالنُّورِ ثُمَّ الَّذينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ» «٤» ستايش از آنِ خداوندى است كه آسمانها و زمين را آفريد و تاريكيها و نور را پديد آورد، اما