«وَ قالَ الَّذينَ كَفَرُوا لِلَّذينَ امَنُوا اتَّبِعُوا سَبيلَنا ...» «١» كافران به مؤمنان مى‌گويند: «شما از راه و رسم ما پيروى كنيد.» با چنين اوصافى، بر مبلّغ اسلامى، واجب است كه از صلابت، شجاعت، اعتماد به نفس و قاطعيت بالايى برخوردار باشد تا بتواند در برابر تهديد، ضرب و شتم، اخراج، قتل و هرگونه حركت ايذايى دشمنان دين خدا ايستادگى كند و رسالت خويش را به پايان رساند.
پيام‌آوران الهى، چون به پيام، مبدأ، اهداف، حقّانيت و پيروزى آن، ايمان دارند و هيچ چيز و هيچ كس را جز خدا قادر و فعّال ما يشاء نمى‌دانند، هيچ‌گونه ترس يا واهمه و اضطراب به درون خويش، راه نمى‌دهند، همان‌طور كه قهرمان توحيد و بت‌شكن دوران، حضرت ابراهيم عليه السلام، به تنهايى در برابر انبوه بت‌پرستان مى‌ايستد، بتهايشان را خرد مى‌كند و با شجاعت وصف‌ناپذيرى فرياد مى‌زند:
«... وَ لا اخافُ ما يُشْرِكُونَ بِهِ ... وَ كَيْفَ اخافُ ما اشْرَكْتُمْ وَ لا تَخافُونَ انَّكُمْ اشْرَكْتُمْ بِاللَّهِ ...» «٢» من از [شما و] آنچه همتاى خدا قرار مى‌دهيد نمى‌ترسم ... چگونه من از بتهاى شما بترسم ولى شما از اين كه براى خدا شريك قرار داده‌ايد، هراسى نداريد؟! همين‌طور سه تن از پيامبران الهى، براى تبليغ به منطقه‌اى رفتند و با قاطعيت و صلابت، به ابلاغ پيام الهى پرداختند و با سخنان منطقى به ارشاد و هدايت مردم همّت گماشتند و با اينكه از سوى آنان به سنگسار شدن و شكنجه سخت، تهديد شدند، هراسى به دل راه ندادند و بر انجام رسالت خويش، پاى فشردند:
«قالُوا انَّا تَطَيَّرْنا بِكُمْ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهُوا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَ لَيمَسَّنَّكُمْ مِنَّا عَذابٌ اليمٌ قالُوا طائِرُكُمْ مَعَكُمْ ائِنْ ذُكِّرْتُمْ بَلْ انْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ» «٣»