مبلّغ پيام الهى هرگز مجاز نيست در عمليات پيام رسانى- كه برقرارى ارتباط ميان حق مطلق و بندگانش است- حق را كتمان كند يا آن را با باطل بياميزد. چنين كارى رهزنى آشكار است و دين و خرد آن را زشت مى‌شمارد و محكوم مى‌كند.
خردمندان عالم اتفاق نظر دارند كه پيام‌گزار بايد در ارتباط دادن ميان پيام‌گير و مبدأ پيام، نهايت صداقت و امانت را به كاربرد و همه توان خود را در هر چه بهتر و روشنتر رساندن پيام بروز دهد و در اين راستا موانع راه را برطرف كند و زمينه‌هاى دريافت پيام را آماده سازد و با استفاده از بهترين ابزار پيام رسانى، به تبليغ پيام اقدام نمايد. اهمال و مسامحه در هر يك از امور ياد شده كارى ناپسند و دور از شأن عقل است بويژه اگر مبلغ بعمد بخواهد در پيام رسانى اخلال كند و پيام را- چنان كه شايسته است- به پيام‌گيران نرساند چنين مسامحه‌اى گرچه از موضع ضعف و انفعال نيز انجام پذيرد، عين حماقت است، همان‌طور كه سرور حق‌گويان و حق‌پويان عالم، امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
«مَنِ اسْتَحْيى‌ مِنْ قَوْلِ الْحَقِّ فَهُوَ احْمَقُ» «١» هر كس از گفتن حق، منفعل شود، بى‌خرد است.
پيام‌رسان به هر دليلى كه حق را كتمان كند و از اظهار آن باز ايستد، علاوه بر اينكه كارى نابخردانه مرتكب شده، به طور قطع دچار خسران گشته و زيانى كه از اين رهگذر نصيب او مى‌شود با هيچ قيمتى جبران نخواهد شد، همان امام همام مى‌فرمايد:
«اخْسَرُ النَّاسِ مَنْ قَدَرَ عَلى‌ انْ يَقُولَ الْحَقَّ وَ لَمْ يَقُلْ» «٢» زيانكارترين مردم كسى است كه توانايى بر گفتن حق را بيابد ولى حق را نگويد.
ديدگاه قرآن‌ قرآن مجيد بر رساندن صريح پيام الهى تأكيد دارد و حتّى آن را پيمانى نقض ناشدنى دانسته مى‌فرمايد: