آنان كه كافر شدند، براى پروردگار خويش شريك قرار مى‌دهند.
و با آن سه گروهِ «دهريه»، «ثنويه» و «مشركان» را محكوم كرد، همين طور با فرستادن سوره «قل هو الله احد» وجود هرگونه همتا را براى خداوند مردود دانست. «١» آداب و شيوه‌ها همان‌طور كه ياد شد مجادله نيكو براى كشف حقايق و به‌كرسى نشاندن آنها صورت مى‌پذيرد نه براى طرد و محكوم كردن طرف مقابل. براى رسيدن به چنين هدفى علاوه بر دانش، آگاهى و تسلط بر بحث، پايبندى به ضوابط، آداب و شيوه‌هاى مناظره نيز ضرورت دارد كه مهمترين آنها را به طور مختصر در زير مى‌خوانيم:
از مهمترين آداب بحث آن است كه مجادله‌گر عصبانى نشود، زيرا انسان عصبانى و غضبناك، ديرتر از همه حق را درك مى‌كند، همان‌گونه كه فرحناك طرب‌آلود، كمتر از ديگران حق را مى‌فهمد. «٢» مجادله‌گر بايد منصف بوده، پيشداورى نداشته باشد، پيشداورى مانند خانه‌اى پيش‌ساخته است كه براى ذهن به منزله زندان خواهد بود و راهى براى آزاد انديشى ذهن باز نخواهد گذاشت. «٣» نبايد اصرار كرد كه طرف مقابل گفته ما را به عنوان حق بپذيرد بلكه بايد او را به انديشه واداشت تا با ذهن خود حق را دريابد و آن را فرزند فكر خود بداند تا بدان پايبند و علاقه‌مند باشد براى اين منظور، طرح سؤال و به تلاش واداشتن ذهن مخاطب، روشى است كه قرآن در پيش گرفته است مانند؛ آيات ٦٠ سوره نمل، ٣٤ سوره سباء و ٦٣- ٦٩ سوره واقعه.
بايد به‌طرف مقابل فهماند كه ما بدون هيچ‌گونه تعصب، درصدد كشف حقيقت هستيم، چنين برخوردى سبب جلب اعتماد او در پذيرش حق خواهد شد همان‌گونه كه‌