در دست مردم [سخن‌] حق و باطل، راست و دروغ، ناسخ و منسوخ، عام و خاص، محكم و متشابه و صحيح و مظنون وجود دارد؛ حتى در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله و آله بر آن حضرت، دروغ بستند تا اينكه [به دفاع از خويش‌] برخاست و فرمود: (هر كس بعمد بر من دروغ ببندد، جايگاه خويش را مالامال آتش كرده است.) «١» همچنين مى‌فرمايد:
«وَ انَّهُ سَيَأْتى‌ عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدى‌ زَمانٌ لَيْسَ فيهِ شَىْ‌ءٌ اخْفى‌ مِنَ الْحَقِّ وَ لا اظْهَرَ مِنَ الْباطِلِ ...» «٢» پس‌از من، زمانى برشما خواهدآمد كه هيچ‌چيز در آن، مخفى‌تر از حق و آشكارتر از باطل نيست.
در چنين شرايطى بر مبلّغ اسلامى، فرض است كه معارف حقّ را از لابه‌لاى باطل بيرون بكشد، مستدلّ كند و بر ملا سازد و بر گفته‌هاى ياوه بتازد و بر آنها خط بطلان بكشد و از صحنه خارج سازد.
٢- حق‌پويى:
مبلّغ بايد پس از يافتن حقّ، نخستين كسى باشد كه بدان عمل كند، سپس ديگران را به آن فراخواند. در قرآن مجيد مى‌خوانيم:
«وَالَّذينَ امَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ امَنُوا بِما نُزِّلَ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ هُوَالْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ وَ اصْلَحَ بالَهُمْ ذلِكَ بِانَّ الّذينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْباطِلَ وَ انَّ الَّذينَ امَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ ...» «٣» و كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند و به آنچه بر محمد صلى الله عليه و آله نازل شده- كه همه حق و از سوى پروردگارشان است- نيز ايمان آوردند، خداوند گناهانشان را مى‌بخشد و كارشان را اصلاح مى‌كند. اين به خاطر آن است كه كافران از باطل پيروى كردند و مؤمنان از حقى كه از سوى پروردگارشان بود تبعيت نمودند.