«الا لِلَّهِ الدّينُ الْخالِصُ ...» «١» آگاه باشيد كه دين خالص از آنِ خداست.
مفهوم اين آيه شريف اين است كه دين و عمل دينى اگر به شائبه غيرخدايى آلوده شود و ضريب اخلاص آن پايين بيايد، نه‌تنها به بارگاه قدس الهى راه نمى‌يابد بلكه وبال گردن انسان مى‌شود گرچه بسيار سخت و خطير همچون جهاد و تبليغ باشد. زيرا قرآن تصريح دارد كه هر عملى براى خدا و ديگران انجام پذيرد، هرگز مورد قبول خدا قرار نمى‌گيرد:
«وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَالْانْعامِ نَصيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا فَما كانَ لِشُرَكائِهِمْ فَلا يَصِلُ الَى اللَّهِ وَ ما كانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ الى‌ شُرَكائِهِمْ ساءَ ما يَحْكُمُونَ» «٢» سهمى از آنچه خداوند از زراعت و چارپايان آفريده براى او قرار دادند و به گمان خود گفتند:
اين، مال خداست و اين هم مال شركاى ما! آنچه سهم شركاى آنهاست به خدا نمى‌رسد ولى آنچه سهم خداست به شركايشان مى‌رسد. چه بد داورى مى‌كنند! امام صادق عليه السلام نيز نقل مى‌كند كه خداوند متعال فرموده است:
«انَا خَيْرُ شَريكٍ؛ مَنْ اشْرَكَ مَعى‌ غَيْرى‌ فى‌ عَمَلِهِ لَمْ اقْبَلْهُ الَّا ما كانَ خالِصاً»» من بهترين شريك هستم؛ هر كس، ديگرى را با من در عملش شركت دهد، از او نمى‌پذيرم جز آن را كه خالص باشد.
ناخالصى علاوه بر اثر تكليفى، تأثير وضعى نيز دارد، يعنى همان‌گونه كه عمل را باطل و غير قابل قبول مى‌كند، تأثير معنوى آن را نيز خنثى مى‌كند و هيچ عملى بدون اخلاص به ثمر نخواهد نشست و اگر هم تأثير جزئى و ابتدايى داشته باشد، قطعاً دوام نخواهد يافت و فرجام آن چون گرد و غبارى است كه بر صخره‌اى صاف نشسته باشد و