«وَ اذْ اخَذَ اللَّهُ ميثاقَ الَّذينَ اوتُوا الْكِتابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَ لا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَاشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَليلًا فَبِئْسَ ما يَشْتَرُونَ» «١» هنگامى كه خدا، از كسانى كه كتاب (آسمانى) به آنان داده شده، پيمان گرفت كه حتماً آن را براى مردم تبيين نماييد و كتمان نكنيد، ولى آنها آن را پشت سر افكندند و به بهاى كمى فروختند و چه بهاى بدى به دست آوردند! قسمت نهايى آيه اين حقيقت تلخ را يادآور مى‌شود كه برخى از پيامگزاران به رغم رسالت تبليغ، از بيان واقعيتها شانه خالى مى‌كنند و به انگيزه‌هاى پست مادّى، حق را دگرگون مى‌كنند و با شكستن پيمان الهى، حق را با بهاى ناچيزى سودا مى‌كنند.
در آيه‌اى ديگر اعلام مى‌دارد كه زشتى و محكوميت اين‌گونه كسان، زمانى آشكارتر مى‌شود كه آنان، دانسته و بعمد دست به كتمان حق مى‌زنند:
«الَّذينَ اتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ ابْناءَهُمْ وَ انَّ فَريقاً مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ»» كسانى كه كتاب (آسمانى) به آنان داده‌ايم، او را همچون فرزندان خود مى‌شناسند ولى جمعى از آنان، حق را آگاهانه كتمان مى‌كنند.
سپس به واقعيت كار آنان و متاع پستى كه در برابر فروش حق به دست مى‌آورند پرداخته و فرموده است:
«اولئِكَ ألَّذينَ اشْتَرَوُا الضَّلالَةَ بِالْهُدى‌ وَالْعَذابَ بِالْمَغْفِرَةِ فَما اصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ» «٣» اينان، همانهايى هستند كه گمراهى را به [ازاى‌] هدايت و عذاب را به [بهاى‌] آمرزش، خريده‌اند راستى چقدر در برابر عذاب دوزخ شكيبا هستند!