دلها را به تپش اندازد و به احساسات، رقّت بخشد و اشكها را جارى سازد و تابويى از انسانيت باقى باشد، اين كلمات اثر خود را خواهد بخشيد. «١» علاوه بر اين، رساترين تفسير و تعبير پيرامون موعظه نيز در سخنان معصومين عليه السلام يافت‌مى‌شود كه براى روشن شدن نقش و تأثير آن، جملاتى از امير مؤمنان عليه السلام نقل مى‌كنيم.
«الْمَواعِظُ صِقالُ النُّفوُسِ وَ جَلاءُ الْقُلُوبِ» «٢» موعظه‌ها صيقل جانها و جلاى دلهايند.
«بِالْمَواعِظِ تَنْجَلِى الْغَفْلَةُ» «٣» با موعظه‌ها غفلت، زدوده مى‌شود «ثَمَرَةُ الْوَعْظِ الْانْتِباهُ» «٤» ثمره پنددهى، هشيارى است.
٢/ ٢- موعظه حسنه‌ قرآن مجيد در آيه ١٢٥ سوره نحل- كه سه راه حكمت، موعظه و جدال را بيان مى‌كند- حكمت را بدون قيد و شرط آورده، زيرا همان‌طور كه ياد كرديم، حكمت، خير كثير است و صد در صد بار مثبت دارد و امكان ندارد كار يا سخنى حكيمانه و حكمت‌آميز باشد ولى خوب و سودمند نباشد ولى موعظه مى‌تواند خوب يا بد باشد. از اين رو قرآن، موعظه خوب را پيشنهاد كرده و مبلّغان را از نوع بد آن بر حذر داشته است و از ميان انواع جدال نيز، جدال احسن را برگزيده و به كمتر از آن، رضا نمى‌دهد.
علّامه طباطبايى با توجّه به بخش دوم آيه كه مى‌فرمايد:
«... انَّ رَبَّكَ هُوَ اعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبيلِهِ وَ هُوَ اعْلَمُ بِالْمُهْتَدينَ»