«قُلْ مَنْ كانَ عَدُوّاً لِجِبْريلَ فَانَّهُ نَزَّلَهُ عَلى‌ قَلْبِكَ بِاذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ ...» «١» بگو: كسى كه دشمن جبرئيل است (در واقع دشمن خداست) او به فرمان خدا قرآن را بر قلب تو نازل كرده كه تصديق كننده كتابهاى آسمانى پيشين ا ست.
٣- طراوت و شادابى‌ ويژگى ديگر فرمانهاى روحبخش اسلام، بويژه قرآن، تازگى و طراوت هميشگى آن است كه آن را از محدوده زمين و زمان فراتر مى‌برد و هرگز دچار كهنگى و فرسودگى نمى‌شود بلكه با پيشرفت علم از جايگاه برترى بروز مى‌كند. قرآن مجيد اين واقعيت را چنين بيان مى‌كند؛ «... وَ انَّهُ لَكِتابٌ عَزيزٌ لا يَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ ...» «٢» قرآن كتابى نفوذناپذير است و هيچ‌گونه باطلى از پيش رو و پشت سر به او راه نمى‌يابد.
گذشت چهارده قرآن از زمان نزول قرآن و درخشش اين كتاب آسمانى در محافل علم و دانش، هنر و ادبيات، عرفان و عمل، سياست و اقتصاد و ديگر صحنه‌هاى زندگى آدميان بهترين دليل اين ويژگى است.
راز اين تازگى و طراوت در اين نكته نهفته است كه قرآن، كلام خداست و هرگز اتصال و نسبت آن با قادر متعال قطع نمى‌شود و همانند او فوق زمان و مكان است و گردش روزگار هيچ تأثيرى جز نمايش بهتر و روشن‌ترِ قدر و منزلت و عمق و گستره محتواى آن نخواهد داشت چنان‌كه امام رضا از پدرش امام كاظم عليهما السلام نقل مى‌كند كه شخصى از امام صادق عليه السلام پرسيد:
علت چيست كه هر چه قرآن بيشتر تدريس و منتشر مى‌شود، سرشارى آن بيشتر بروز مى‌كند؟ آن حضرت پاسخ داد: