«وَ جاءَ مِنْ اقْصَا الْمَدينَةِ رَجُلٌ يَسْعى‌ قالَ يا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلينَ» «١» و مردى از دورترين نقطه شهر با شتاب آمد و گفت: «اى قوم من، از فرستادگان خدا پيروى كنيد.» آن‌گاه به استدلالهاى متين و آكنده از توحيد او مى‌پردازد كه براى ارشاد مردم بيان مى‌كند. ولى آن نابخردان به جاى پذيرفتن نصايح حكيمانه و خالصانه آن بنده دلسوخته خدا، دست به خون او مى‌آلايند و قرآن، فرجام بس سعادتمند آن مبلّغ شهيد را چنين ترسيم مى‌كند:
«قيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قالَ يا لَيْتَ قَوْمى‌ يَعْلَمُونَ بِما غَفَرَ لى‌ رَبّى‌ وَ جَعَلَنى‌ مِنَ الْمُكْرَمينَ» «٢» (از جانب خدا) به او گفته شد: «وارد بهشت شو!» گفت: «اى كاش، قوم من مى‌دانستند كه خدا مرا آمرزيد و از گرامى داشتگان قرارم داد!» ٦- اصحاب رسول خدا: ياران با وفا و دلاور پيامبر عظيم‌الشأن اسلام اسلام صلى الله عليه و آله نيز از الگوهاى خوب قرآنى هستند و خداوند در آيات متعددى كارهاى نيك آنان را بيان كرده تا سرمشق مسلمانان قرار گيرد. از جمله درباره آنان مى‌فرمايد:
«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذينَ مَعَهُ اشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَريهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سيماهُمْ فى‌ وُجُوهِهِمْ مِنْ اثَرِ السُّجُودِ ...» «٣» محمّد صلى الله عليه و آله فرستاده خداست و كسانى كه با او هستند در برابر كفّار سرسخت و خشن و در ميان خود مهربانند؛ پيوسته آنان را در حال ركوع و سجود مى‌بينى در حالى‌كه همواره فضل خدا و خشنودى او را مى‌طلبند، نشانه آنها در چهره‌شان از اثر سجده نمايان است.
اين جملات بخشى از آخرين آيه سوره فتح است، اين سوره در سال ششم هجرى پس از «صلح حديبيه» نازل شده است؛ مسلمانان تا اين تاريخ سخت‌ترين دوران انقلاب‌