«قالَ رَبِّ اشْرَحْ لى‌ صَدْرى‌ وَ يَسِّرْلى‌ امْرى‌ وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانى‌ يَفْقَهُوا قَوْلى‌ ...» «١» گفت: پروردگارا! سينه‌ام را برايم گشاده گردان و كارم را آسان كن و گره از زبانم بگشاى تا سخنانم را بفهمند! و پاسخ خداوند اين بود:
«قالَ قَدْ اوتيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى‌» «٢» فرمود: اى موسى! آنچه خواستى، به تو داده شد! نعمت «شرح صدر» به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز- پيش از آنكه آن را درخواست كند- به او عطا شد؛ زيرا خداوند مى‌دانست كه دريافت آخرين پيام آسمانى از سوى پيامبر صلى الله عليه و آله كه عميقترين معارف را با خود دارد، دلى دريايى و سينه‌اى ستبر مى‌طلبد، همچنين تحمّل انواع و اقسام اذيت و آزار و شكنجه‌هاى روحى و جسمى از جانب كفار و مشركان، ظرفيت و تحمّلى وسيع مى‌خواهد تا بار رسالت را به سر منزل مقصود برساند.
از اين رو به آن حضرت فرمود:
«الَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ وَ وَضَعْنا عَنْكَ وِزْرَكَ الَّذى‌ انْقَضَ ظَهْرَكَ» «٣» آيا سينه‌ات را برايت گشاده نساختيم و بارى كه پشتت را شكسته بود، از دوشت برنداشتيم؟! اين موهبت الهى از ابتدا تا انتهاى رسالت، در وجود مقدّس نبىّ اكرم صلى الله عليه و آله وجود داشت و آن بزرگوار، هم از شرح صدر ملكوتى برخوردار بود كه هر چه از سوى خدا بر او نازل مى‌شد، دريافت مى‌كرد و هم از شرح صور مُلكى بهره‌مند بود كه هر چه فشار و ناهنجارى از سوى مردم بر او تحميل مى‌شد، تحمل مى‌كرد و آمادگى كافى براى رسالت‌