اگر آنها را به هدايت بخوانيد، از شما پيروى نمى‌كنند، براى شما يكسان است؛ چه آنها را دعوت كنيد، چه خاموش باشيد.
٢/ ٢- روايات‌ پيشوايان معصوم عليهم السلام نيز در سخن و سيره خويش، تصريح كرده‌اند كه‌در تبليغ پيام‌الهى، بايد سطح ايمان و آگاهى مخاطبان را مدّ نظر داشت و نمى‌توان با همگان به‌طور يكسان، برخورد كرد. رسول خدا صلى الله عليه و آله، اين مطلب را به شكل يك قانون كلّى چنين بيان مى‌كند:
«انَّا مَعاشِرَ الْانْبِياءِ امِرْنا انْ نُكَلِّمَ النَّاسَ عَلى‌ قَدْرِ عُقُولِهِمْ»» ما- گروه پيامبران- دستور داريم كه با مردم، به اندازه خردشان، سخن بگوييم.
به همين دليل، معارف دينى، ميان مطالب ساده همه‌كس فهم و عاليترين آگاهيهاى عقلى و فلسفى در نوسان است و انسانها در هر درجه‌اى از عقل و آگاهى باشند مى‌توانند مورد خطاب پيام الهى قرار گيرند، آن را بفهمند و مورد اجرا قرار دهند و همان‌طور كه هيچ انسانى‌از پيامهاى خدا بى‌نياز نيست، دين خدا نيز ازنظر محتوا و صلابت و استحكام و عالى بودن مطالب آن، نياز به هيچ صاحب انديشه‌اى ندارد، به فرموده رسول اكرم صلى الله عليه و آله:
«الْقُرْآنُ غَنِىٌّ لا غِنى‌ دُونَهُ وَ لا فَقْرَ بَعْدَهُ» «٢» قرآن، بى‌نيازى است جز آن، بى‌نيازى وجود ندارد و پس از (فراگيرى) آن نيز نيازمندى نيست.
اين مجموعه غنى و پربار بسان سفره‌اى گسترده، آماده بهره‌مند ساختن همه خردمندان است و هر كس به اندازه توان علمى خويش مى‌تواند از اين منبع فكرى تغذيه كند. به تعبير همان حضرت:
«الْقُرآنُ مَأْدُبَةُ اللَّهِ فَتَعَلَّمُوا مَأْدُبَتَهُ مَا اسْتَطَعْتُمْ» «٣» قرآن سفره (دانش) الهى است، تا توان داريد از آن بهره علمى بگيريد.