هيچ پيامبرى را نشايد كه خيانت كند، هركس خيانت ورزد، روز رستاخيز، آنچه را بدان خيانت كرده با خود (به صحنه محشر) مى‌آورد.
كه علاوه بر رسوايى، بايد پاسخگوى خيانت خويش نيز باشد.
از سوى ديگر، غش و خيانت نسبت به مخاطبان نيز كارى نكوهيده و خلاف شأن مبلّغ الهى است؛ مبلّغى كه براى مردم نسوزد، دردشان را درد خود نداند، در غم و شادى آنان شريكشان نباشد، خداى ناكرده در صدد سودجويى، كسب موقعيت اجتماعى، استعمار و استحمار مردم باشد و ... چنين شخصى نه تنها برازنده منصب شريف تبليغ نيست بلكه به تعبير رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله شايسته نام مسلمانى نيز نيست:
«لَيْسَ مِنَّا مَنْ غَشَّ مُسْلِماً» «١» و فرزند او- حضرت امام كاظم عليه السلام- نيز فرموده است:
«... مَلْعُونٌ مَنْ غَشَّ اخاهُ وَ مَلْعُونٌ مَنْ لَمْ يَنْصَحْ اخاهُ» «٢» هر كس نسبت به برادرش، خدعه كند، ملعون است و هر كس براى برادرش خيرخواهى نكند، ملعون است.
بر اين اساس، مبلّغان پيام الهى هرگز نبايد نسبت به پيام، كمترين تغيير و تبديلى انجام دهند و يا قصد دنياگرايى و رفاه زندگى مادى در تبليغشان راه يابد، كه در صورت نخست، به پيام خدا خيانت ورزيده‌اند و در صورت دوم نسبت به مخاطبان، غشّ و خيانت كرده‌اند و چنين خيانتى در بيان رسول اكرم صلى الله عليه و آله از انواع ديگر خيانت، بدتر شمرده شده است:
«تَناصَحُوا فِى‌الْعِلْمِ فَانَّ خِيانَةَ احَدِكُمْ فى‌ عِلْمِهِ اشَدُّ مِنْ خِيانَتِهِ فِى مالِهِ وَ انَّ اللَّهَ مَسائِلُكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ» «٣»